تداوم بازداشت حسین احمدی با اتهام‌های سنگین؛ محرومیت از درمان با وجود آسیب‌های شدید جسمی

یک منبع مطلع می‌گوید حسین احمدی، زندانی ۳۰ ساله محبوس در زندان دستگرد اصفهان، با وجود آسیب شدید کمر و گردن از دسترسی به درمان مناسب محروم مانده است. او از ۱۶ خردادماه ۱۴۰۵ در بازداشت به سر می‌برد و با اتهام‌های سنگینی از جمله «افساد فی‌الارض» و «محاربه» روبه‌روست.
حسین احمدی، اهل ایذه و ساکن شهر سده اصفهان، روز ۱۶ خردادماه در خانه شخصی خود بازداشت و به زندان دستگرد منتقل شد. او کارگر است و در زمینه قالب‌بندی و آرماتوربندی فعالیت می‌کند.

به گفته یک منبع مطلع، احمدی تنها یک هفته پیش از بازداشت تحت عمل جراحی دیسک کمر قرار گرفته بود. این منبع می‌گوید او پس از بازداشت مورد ضرب‌وشتم و شکنجه قرار گرفته و بر اثر ضربه‌های واردشده، از ناحیه کمر و گردن به‌شدت آسیب دیده است.

بر اساس اطلاعات رسیده، وضعیت جسمی حسین احمدی اکنون نامساعد است و او برای برخاستن و حرکت‌کردن به کمک هم‌بندی‌های خود نیاز دارد. با وجود این شرایط و سابقه جراحی کمر، مسئولان زندان او را از دسترسی به درمان تخصصی محروم کرده‌اند.

در پرونده حسین احمدی اتهام‌های «افساد فی‌الارض»، «محاربه»، «برهم‌زدن امنیت»، «توهین به مقدسات» و «توهین به رهبری» مطرح شده است. تاکنون اطلاعات بیشتری درباره مصادیق این اتهام‌ها و روند رسیدگی به پرونده به دستمان نرسیده است.

این زندانی در بیش از سه ماه گذشته از ملاقات با خانواده محروم بوده و خانواده‌اش اطلاعات مربوط به وضعیت او را از طریق دیگر زندانیان و نزدیکان آنان دریافت کرده‌اند.

ادامه بازداشت حسین احمدی بدون دسترسی به درمان، در حالی که بنا بر گزارش‌ها قادر نیست بدون کمک دیگران از جای خود برخیزد، نگرانی‌ها درباره احتمال تشدید آسیب‌های جسمی و پیامدهای جبران‌ناپذیر برای سلامت او را افزایش داده است.


#حسین_احمدی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
برگزاری مراسم دومین سالگرد اعدام رضا رسایی؛ «ما بیدار و ایستاده‌ایم»

مراسم دومین سالگرد اعدام رضا رسایی، زندانی سیاسی و از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، با حضور اعضای خانواده و شماری از شهروندان بر سر مزار او برگزار شد. مهرداد رسایی، برادر او، با انتشار ویدیویی از این مراسم تأکید کرد که خانواده‌اش دادخواه رضا باقی خواهد ماند.

مهرداد رسایی در متن همراه این ویدیو نوشت: «دو سال از روزی که برای همیشه جاودانه شدی گذشت. تو را از ما گرفتند، اما یادت را نتوانستند از دلمان پاک کنند.»

او با اشاره به حضور خانواده بر مزار رضا رسایی افزود: «ما آمدیم تا به تو بگوییم رضا رسایی فقط یک اسم بر سنگ مزار نیست. ما دادخواهیم. رضا حقیقتی زنده است؛ حقیقتی که به خاک سپرده نشد، صدایی که خاموش نشد و راهی که متوقف نشد.»

برادر رضا رسایی در پایان نوشت: «ما نامت را زنده نگاه می‌داریم. بخواب فرزند ایران؛ ما بیدار و ایستاده‌ایم.»

رضا رسایی، شهروند پیرو آیین یارسان، سوم آذرماه ۱۴۰۱ پس از شرکت در تجمعی اعتراضی در شهرستان صحنه بازداشت شد. او در پرونده جان‌باختن نادر بیرامی، رئیس اطلاعات سپاه صحنه، به «قتل عمد» متهم و به اعدام محکوم شد؛ اتهامی که همواره آن را رد می‌کرد.

حکم اعدام رضا رسایی پس از محاکمه‌ای به‌شدت ناعادلانه و با استناد به اعترافات اجباری گرفته‌شده زیر شکنجه صادر شده است. حکم او سحرگاه ۱۶ مردادماه ۱۴۰۳، بدون اطلاع قبلی خانواده و وکیل و بدون فراهم‌کردن امکان آخرین ملاقات، در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه اجرا شد.

#رضا_رسایی #دادخواهی #نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

ایرج شکور و پدرام عبهر، شهروندان بهائی، برای اجرای حکم حبس بازداشت و به زندان منتقل شدند

ایرج شکور و پدرام عبهر، دو شهروند بهائی ساکن تهران، روز دوشنبه شانزدهم شهریورماه، پس از حضور در واحد اجرای احکام، بازداشت و برای تحمل دوران محکومیت خود به زندان منتقل شدند.

به گزارش هرانا، این دو شهروند پیش‌تر توسط دادگاه انقلاب هر یک به پنج سال حبس محکوم شده بودند.

آقایان شکور و عبهر روز دوشنبه پس از مراجعه به شعبه اول اجرای احکام دادسرای امنیت تهران (مستقر در دادسرای ناحیه ۸)، بازداشت و جهت اجرای حکم حبس به زندان منتقل شدند.

بازداشت و انتقال این شهروندان بهائی برای اجرای احکام حبس سنگین در حالی صورت می‌گیرد که موج تازه‌ای از فشارها، احضارها، تفتیش منازل، مصادره اموال و بازداشت‌های خودسرانه علیه جامعه بهایی در شهرهای مختلف ایران با شدت در جریان است.

#ایرج_شکور #پدرام_عبهر #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402

اعدام نشانه قدرت نیست؛ نشانه ترس از دست دادن کنترل است

✍️گلشن فتحی

گلشن فتحی، فعال مدنی، با انتشار متنی در شبکه اجتماعی ایکس، افزایش اعدام‌ها و تشدید سرکوب سیاسی در ایران را نه نشانه اقتدار جمهوری اسلامی، بلکه حاصل ناتوانی حکومت در ایجاد رضایت، اعتماد، رفاه و مشروعیت دانست. او تأکید کرد که اعدام، برخلاف بسیاری از تصمیم‌ها و شکست‌های سیاسی، جبران‌ناپذیر است و زخمی تازه در حافظه جمعی و زندگی خانواده‌ها بر جای می‌گذارد.

متن کامل گلشن فتحی در ادامه آمده است:

«اعدام نشانه قدرت نیست؛ نشانه ترس از دست دادن کنترل است.

در حالی که ایران زیر فشار تورم، فقر، جنگ و سقوط ارزش پول ملی خُرد شده و حتی تصور آینده نیز دشوار شده است، می‌بایست به‌جای افزودن بر ترس، امید تولید شود؛ اقتصاد ترمیم و امنیت ایجاد شود و امکان دوباره ساختن زندگی به مردم بازگردانده شود.

اما حکومت در مواجهه با بحران‌های انباشته، به‌جای اصلاح سیاست‌های شکست‌خورده، سرعت ماشین سرکوب سیاسی را بیشتر می‌کند. این افزایش سرکوب لزوماً نشانه افزایش قدرت نیست؛ اتفاقاً نشانه کاهش توان حکومت برای اداره جامعه از راه‌های دیگر است.

دیکتاتوری‌ها زمانی که سیاست‌هایشان در تولید رضایت، اعتماد، رفاه یا مشروعیت شکست می‌خورد، معمولاً چیزی جز اجبار برای عرضه به جامعه ندارند. هرچه شکاف میان حکومت و جامعه عمیق‌تر می‌شود، هزینه حفظ کنترل نیز بالاتر می‌رود و حکومت ممکن است به ابزارهای خشن‌تری مانند بازداشت‌های بیشتر، مجازات‌های سنگین‌تر و در نهایت اعدام متوسل شود.

در این معنا، اعدام اعتراف به شکست سیاست‌های دیگر است. حکومتی که می‌تواند جامعه را با اعتماد اداره کند، نیازی به طناب دار ندارد. اگر بتواند آینده بسازد، مجبور نیست برای کنترل امروز از مرگ استفاده کند. اعدام در چنین شرایطی، نمایش ترس از ازدست‌رفتن کنترل است، نه قدرت‌نمایی.

سرکوب شدیدتر الزاماً بحران مشروعیت را حل نمی‌کند؛ اتفاقاً آن را عمیق‌تر می‌کند، زیرا هر اعدام یک پرونده بسته‌شده نیست؛ زخمی تازه در حافظه جمعی است.

ممکن است سیاستی شکست بخورد و روزی اصلاح شود یا اقتصادی فروبپاشد و دوباره ساخته شود. ممکن است قانونی یا حکومتی تغییر کند و ساختار سیاسی دیگری جای آن را بگیرد؛ اما اعدام قابل اصلاح نیست. جان انسان برگشت‌پذیر نیست.

اگر فردا تغییری سیاسی روی دهد، زندانیان آزاد شوند، قوانین تغییر کنند و جامعه دوباره فرصت بازسازی پیدا کند، هیچ‌کدام نمی‌تواند انسانی را که امروز به دار آویخته شده است، به خانه‌اش بازگرداند.

این همان نکته‌ای است که اعدام را از دیگر اشکال سرکوب خطرناک‌تر می‌کند. هر اعدام تصمیمی است که آینده را برای همیشه از امکان بازگرداندن یک انسان محروم می‌کند.

این خسارت فقط متوجه فرد اعدام‌شده نیست. یک خانواده برای همیشه تغییر می‌کند، کودکی با جای خالی والدینش می‌شکند و جامعه انسانی را از دست می‌دهد که می‌توانست کار کند، عشق بورزد، خانواده تشکیل دهد، فرزند بزرگ کند و در ساختن آینده کشورش سهم داشته باشد.

در شرایطی که همین حالا امید به ازدواج، تشکیل خانواده، فرزندآوری و حتی ادامه یک زندگی معمولی برای بخش بزرگی از جامعه زیر فشارهای اقتصادی و اجتماعی قرار گرفته است، کشتن انسان‌ها به دست حکومت، ضربه‌ای مضاعف به همان امید شکننده است.

پیام اعدام فقط این نیست که یک نفر مجازات شده است؛ پیام آن این است که حکومت برای حفظ کنترل، خشونت را افزایش می‌دهد. بنابراین اعدام را نباید صرفاً در قاب قدرت حکومت دید.

صدای بلندتر ماشین سرکوب نشانه قدرت بیشتر نیست؛ صدای بلندتر ترس از شکستن کنترل است. این اشتباهی خطرناک است که تصور کنیم چون حکومتی هنوز می‌تواند اعدام کند، پس الزاماً قدرتمند است.

طناب دار توانایی ساختن آینده، حل بحران، ایجاد اعتماد و اقناع شهروندان به اینکه فردا ارزش زندگی‌کردن دارد را نمی‌سازد؛ فقط مرگ تولید می‌کند. مرگ نیز برخلاف بسیاری از شکست‌های سیاسی، قابل جبران نیست.

به همین دلیل باید اعدام‌ها را متوقف کرد؛ نه‌تنها برای نجات انسان‌هایی که امروز در معرض مرگ‌اند، بلکه برای حفظ امکان فردایی که در آن جامعه بتواند بدون حمل‌کردن گورهای تازه، خود را دوباره بسازد.

دیکتاتوری ممکن است روزی از بسیاری از شکست‌هایش عبور کند؛ اما انسان اعدام‌شده دیگر فرصتی برای دیدن آن فردا ندارد.»

#نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

روز ۱۳ شهریورماه، دستکم ۱۰ شهروند اهل سنت در جریان ورود نیروهای اطلاعاتی به یک نشست در کوی مشعلی اهواز بازداشت شدند. این افراد پس از بازداشت به مکان نامعلومی منتقل شده‌اند.
روز ۱۳ شهریور ۱۴۰۵، نیروهای اطلاعاتی با حضور در یک منزل شخصی در کوی مشعلی اهواز، دستکم ۱۰ شهروند اهل سنت عرب را بازداشت کردند.

بر اساس اطلاعات دریافتی هرانا، این شهروندان برای برگزاری یک نشست در منزل یکی از دوستان خود گرد هم آمده بودند که نیروهای اطلاعاتی محل را محاصره کرده و پس از ورود به منزل، شماری از حاضران را مورد ضرب‌وشتم قرار داده و بازداشت کردند. بازداشت‌شدگان متعاقباً به مکان نامعلومی منتقل شدند.
تاکنون هویت سه تن از بازداشت‌شدگان، راضی حیدری، ۵۰ ساله، فرزند اوریوش، حسین حیدری، ۲۹ ساله، فرزند راضی و عبدالهادی عساکره، ۳۰ ساله، احراز شده است. هویت سایر افراد بازداشت‌شده در دست بررسی است.
این شهروندان از ساکنان کوی مشعلی و منطقه آخراسفالت اهواز هستند.

علیرغم گذشت چند روز از زمان بازداشت، اطلاعی از محل نگهداری این شهروندان و اتهامات مطروحه علیه آنان حاصل نشده است.

#از_بازداشتیها_بگو #اهل_سنت #اهواز
@Tavaana_TavaanaTech

محرومیت از تحصیل و اخراج رضا نیاپرست، دانشجوی دانشگاه بهشتی

رضا نیاپرست، دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد رشته تاریخ دانشگاه شهید بهشتی، توسط کمیته انضباطی این دانشگاه به دو ترم محرومیت از تحصیل و اخراج از این دانشگاه محکوم شد.

رضا نیاپرست دانشجوی دانشگاه شهید بهشتی به محرومیت از تحصیل و اخراج محکوم شد.

براساس حکم بدوی صادره توسط کمیته انضباطی دانشگاه شهید بهشتی، رضا نیاپرست از بابت اتهامات ایجاد بلوا و آشوب در محیط دانشگاه و توهین به شعائر اسلامی یا ملی به دو ترم محرومیت از تحصیل و اخراج محکوم شده است.

فشار سیستماتیک جمهوری اسلامی بر دانشگاه‌ها و سلب حق تحصیل دانشجویان منتقد، به ابزاری عریان برای سرکوب جنبش دانشجویی و خاموش کردن صدای آزادی‌خواهی در محیط‌های علمی تبدیل شده است؛ حاکمیتی که دانشگاه را نه نهادی برای اندیشه‌ورزی و پرسشگری، بلکه پادگانی تحت کنترل نهادهای امنیتی می‌پندارد و با صدور احکام خودسرانه انضباطی، اخراج و محرومیت‌های طولانی‌مدت، تلاش می‌کند تا هزینه‌های سنگینی را بر دوش جوانان آگاه و حق‌طلب این سرزمین تحمیل کند.

#رضا_نیاپرست #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»؛ هفته صدوسی‌وهفتم در ۶۲ زندان کشور

در هفته‌ای که گذشت، ماشین سرکوب و اعدام حکومت با شتابی بی‌وقفه به کشتار زندانیان ادامه داد و دست‌کم ۱۱ تن را به دار آویخت. آمارها نشان می‌دهند که از ابتدای شهریورماه تاکنون، بالغ بر ۴۵ زندانی اعدام شده‌اند. هم‌چنین در روزهای گذشته، علی زارعی، از آسیب‌دیدگان چشمی اعتراضات ۱۴۰۱، در زندان قزل‌حصار به اعدام محکوم شده است.
در همین حال، گزارش‌ها از مرگ مشکوک یک زندانی سیاسی به نام عرفان میرزایی در زندان دستگرد اصفهان حکایت دارند که توسط عوامل حکومت به قتل رسیده است. در خبری دیگر پس از موافقت دیوان عالی کشور با اعاده دادرسی در پرونده علی‌رضا سپاهی، زندانی محکوم به اعدام در اصفهان، پرونده وی به شعبه هم‌عرض ارجاع شد. با این حال، این شعبه بدون تشکیل جلسه رسیدگی، اعاده دادرسی را نپذیرفت و پرونده را جهت اجرای حکم اعدام به شعبه اجرای احکام ارسال کرد.
بر اساس اطلاعات تکمیلی، ترانه رحیمی، نوید الیاسی، ابوالفضل دادگستر، مهدی منصوری، احمدرضا سعیدی، مهرداد بوئری، محمدمهدی اسدی، آرمین غلامی، پارسا جعفری و مهدی جعفری (خسروی)، هر یک به اعدام و ۱۱ سال حبس محکوم شده‌اند. همچنین رومینا رحیمی و میلاد بوئری هر کدام به ۳۶ سال حبس، حامد مهرعلیان به ۲۶ سال حبس و ستایش ساعدی، سجاد عابدی و علی بوئری، هر یک به ۱۶ سال حبس محکوم شده‌اند. بر این اساس، مجموع احکام حبس صادرشده برای ۱۶ متهم این پرونده به ۲۵۶ سال می‌رسد. این احکام در مرحله بدوی صادر شده است. ما هفته پیش به این پرونده جمعی اشاره کردیم.جان این زندانیان در معرض خطر است.

شدت گرفتن این سرکوب‌ها و اعدام‌ها به صورت انفرادی و جمعی، بازتاب هراس حاکمیت از اعتراضات سراسری و قیام‌های پیش‌رو است. وخامت روزافزون بحران اقتصادی، تورم سه‌رقمی، جهش نرخ دلار به ۲۳۰ هزار تومان، آغاز گران شدن رسمی بنزین از روز سه‌شنبه و کوچک‌تر شدن روزمره سفره کارگران و زحمت‌کشان، بیش از هر زمان دیگری چشم‌انداز یک انفجار اجتماعی را ترسیم می‌کند.
در این شرایط بحرانی، ضرورت استمرار کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» علی‌رغم تمام مخاطرات و محدودیت‌های درون زندان، دوچندان شده است. ما اعضای این کارزار، بار دیگر تمامی نهادهای بین‌المللی، وجدان‌های بیدار، مدافعان حقوق بشر و لغو حکم اعدام را در سراسر جهان به همراهی و همبستگی فرامی‌خوانیم.

اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، روز سه‌شنبه ۱۷ شهریور ۱۴۰۵، در صدوسی‌وهفتمین هفته متوالی این حرکت اعتراضی، در ۶۲ زندان زیر دست به اعتصاب غذا زده‌اند:
زندان قزل‌حصار (واحدهای ۲، ۳ و ۴)، زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبین‌در قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم‌آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائم‌شهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور و زندان ایرانشهر.

هفته صدوسی‌وهفتم
سه‌شنبه ۱۷ شهریور ۱۴۰۵

#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

#نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

کسی با تعصب متولد نمی‌شود
شواهدی از مسیر آموختنی رواداری

گوردون آلپورت در «ماهیت تعصب» (۱۹۵۴) رواداری را نه یک ویژگی ثابت شخصیتی، بلکه محصول ترکیبی از تربیت، تجربه و محیط دانست. او با مطالعه‌ی موردی افراد متفاوت نشان داد کسانی که در کودکی با قطعیت‌های اخلاقی سخت‌گیرانه و کم‌تحمل نسبت به ابهام بزرگ شده بودند، در بزرگسالی نیز نمره‌ بالاتری در مقیاس‌های تعصب می‌گرفتند؛ الگویی که به گفته‌ او نشان می‌داد این مسیر، برگشت‌پذیر و قابل تغییر است، نه سرنوشتی ثابت.

پاتریشیا دیورگاردی و همکارانش در پژوهش‌های روان‌شناسی تحول نشان داده‌اند «تحمل ابهام» (Tolerance of Ambiguity) یعنی توانایی فرد برای کنار آمدن با موقعیت‌هایی که پاسخ روشن و قطعی ندارند، در طول زندگی از طریق تمرین و مواجهه‌ مکرر با تنوع، تقویت می‌شود؛ این یافته با مفهوم قدیمی‌تری که روان‌شناس آلمانی-آمریکایی تئودور آدورنو و همکارانش در «شخصیت اقتدارگرا» (۱۹۵۰) مطرح کرده بودند هم‌راستاست: افرادی با نمره‌ بالا در مقیاس اقتدارگرایی، معمولا تحمل پایین‌تری نسبت به ابهام و تفاوت نشان می‌دادند، ویژگی‌ای که پژوهشگران بعدی آن را قابل کاهش از طریق آموزش و تجربه دانستند.

بتی رردون، از پیشگامان حوزه‌ «آموزش صلح» در دهه‌ ۱۹۸۰، برنامه‌های درسی طراحی کرد که در آن‌ها دانش‌آموزان به‌طور مستقیم با روایت‌ها و دیدگاه‌های گروه‌های متفاوت آشنا می‌شدند؛ ارزیابی‌های میدانی از این برنامه‌ها در چند مدرسه‌ی آمریکایی نشان داد دانش‌آموزانی که این دوره‌ها را گذرانده بودند، در آزمون‌های پس از دوره، نمره‌ محسوسی بالاتر در مقیاس‌های پذیرش تفاوت به دست آوردند، در مقایسه با گروه کنترل.

نمونه‌ای که این یافته‌ها را ملموس می‌کند، برنامه‌ی «دوستان مدرسه» در رواندا پس از نسل‌کشی ۱۹۹۴ است؛ سازمان‌های غیردولتی محلی با کمک روان‌شناسان بین‌المللی، کارگاه‌های مواجهه‌ کنترل‌شده میان کودکان بازماندگان دو گروه قومی درگیر برگزار کردند و پژوهش‌های پیگیری چند سال بعد نشان داد، در مقایسه با گروه‌هایی که چنین برنامه‌ای را نگذرانده بودند، نشانه‌های اندازه‌گیری‌شده‌ی اعتماد بین‌گروهی در میان شرکت‌کنندگان بالاتر بود.

آنچه از این پژوهش‌ها برمی‌آید، رواداری را نه به‌عنوان استعدادی که برخی دارند و برخی ندارند، بلکه به‌عنوان مهارتی معرفی می‌کند که، مثل هر مهارت دیگر، با تمرین تقویت و بدون تمرین تحلیل می‌رود.

#رواداری #تعصب #علوم_شناختی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402