ادب‌سار

🔷🔶🔹🔸

«منم کوروش، پسر ماندانا و کمبوجیه...»
و چنین بود که نخستین ترانه‌ی ستایش زن در جهان سروده شد!
آنجا که کوروش، خود را تنها فرزند پدر ندانست، که نخست فرزند مادر(ماندانا) و سپس فرزند پدر (کمبوجیه) دانست!

بزرگداشت و گرامی‌داشت زن برای ایرانیان، منش و روش تازه‌ای نیست و ریشه در روان‌باستانِ ما دارد.

در زمانه‌ای که بوداییان باور داشتند «زن، اگرچه جلوه‌ای فرشته‌گونه دارد، ولی گوهره‌اش پلید و ناپاک است (از همين رو تا چندی هيچ زنی را به كیش خود نمی‌پذيرفتند) و نیایش می‌کردند: خدايا، از گزند ابلیس و زن، به تو پناه می‌بریم»، در همان هنگام کوروش چنین فرمان می‌راند که: «زنان را گرامی بدارید، چرا که زنان هستی‌بخش جهانند و زنانِ میهنِ من بزرگ و برازنده»!

در زمانه‌ای که تازیان با زنان و دختران، مانند کالا رفتار می‌کردند و شرمگین از داشتن نوزاد دختر، کودک بی‌گناه را زنده‌به‌گور می‌کردند (از همین رو، با کشتن دختران بی‌گناه، ازشمار زنان کاسته می‌شد و به‌ناچار، هر زن چند مرد را به همسری می‌گرفت که چنین پیوندی را «ضمد» می‌نامیدند)، در همان هنگام در ایران باستان، زنانی چون «پوراندخت» و «آذرمیدخت» بر تخت پادشاهی می‌نشستند، «آرتیمیس» بر نیروی دریایی فرمان می‌راند، «آرتادخت» وزیر گنجوری(خزانه‌داری) ایران بود و «یوتاب» شیرزن و سردار ایرانی ، دلاورانه راه را بر یورش اسکندر و سپاهیانش به ایران بسته بود.

در زمانه‌ای که یونانیان باستان دختران را می‌کشتند و یا سر راه رها می‌کردند (زیرا اگر بزرگ می‌شدند نیاز به جهیزیه داشتند) و زنان از دادوستد در بازار و دادخواهی در دادگستری بازداشته شده و اگر فرزند نمی‌آوردند کشته می‌شدند، در همان هنگام در ایران باستان زنان دارای جایگاه بسیار بلند و بس ارجمند بوده و همیشه و همه جا دوشادوش و همراه مردان بوده‌اند، کار کردن زنِ آبستن ناروا بود و برای زنان آبستن، دستمزد ماهیانه تا هنگام زادن نوزاد پیش‌بینی شده بود. و بهترین نمونه‌ی برابری زن و مرد در ایران باستان، رسیدن پادشاهی از شاه به دختر بود.

اینک در آستانه‌ی روز جهانی زن، آرزو می‌کنیم زنانمان، این هستی‌بخشان جهان، به جایگاه درخور و شایسته‌شان برسند و نه‌تنها در این روز، که در همه‌ی روزهای دریغ شده از ایشان، گرامی داشته شوند.
به امید آن روز...

#مجید_دری
@AdabSar
🔷🔶🔹🔸

👍1

134 views14:12