‌
نزهت میرراضی، مادر دو معترض جان‌باخته، در لاهیجان بازداشت شد
نزهت میرراضی، مادر علی و عماد شوش (دو تن از جان‌باختگان اعتراضات ایران)، در ۱۳ شهریور ۱۴۰۵ در لاهیجان بازداشت شد. طبق گزارش هه‌نگاو، این بازداشت پس از انتشار ویدیوی او به مناسبت زادروز فرزندش، عماد شوش، و همزمان با افزایش فشارهای امنیتی در استان گیلان صورت گرفت. علی شوش در اعتراضات ۱۴۰۱ و عماد شوش در اعتراضات ۱۴۰۴ به دست نیروهای حکومتی کشته شدند.

لازم به ذکر است، چندی پیش جعفر پناهی فیلمساز ایرانی با خانم نزهت میرراضی دیدار کرده بود.

با نزدیک شدن سالگرد انقلاب زن، زندگی، آزادی، فشار بر خانواده‌های دادخواه افزایش یافته است. ماموران اخیرا مانع برگزاری مراسم زادروز هومن صباغ بر سر مزارش شده‌اند. این در حالی است که برگزاری مراسم تولد برای جاویدنامان، برای تسلی دل داغدار خانواده‌ها کمترین کاری است که می‌توان انجام داد.

مادران دادخواه» و دیگر اعضای خانواده معترضان کشته‌شده در سال‌های اخیر با برگزاری مراسم یادبود، حضور بر مزار جان‌باختگان و انتشار تصاویر و پیام‌های آنان در شبکه‌های اجتماعی خواستار پاسخگویی مقام‌های جمهوری اسلامی درباره کشته‌شدن بستگان خود شده‌اند.

#نزهت_میرراضی #علی_شوش #عماد_شوش #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

تداوم بازداشت و بلاتکلیفی پنج شهروند بهائی در زندان‌های ساری، اصفهان و تهران

۵ شهروند بهائی به نام‌های ثریا منوچهرزاده، فاخره زاهدی، شیما سنایی، پارسا نجفی و آرتین غضنفری، کماکان به‌صورت بلاتکلیف و در شرایطی همراه با محرومیت از حقوق اولیه در زندان‌های مختلف کشور به‌سر می‌برند.

بر اساس گزارش‌های منتشر شده، از زمان بازداشت ثریا منوچهرزاده، فاخره زاهدی و شیما سنایی دو هفته می‌گذرد و این سه شهروند همچنان به‌صورت بلاتکلیف در زندان تیرکلای ساری نگهداری می‌شوند. بر اساس اطلاعات دریافتی، آنان طی این مدت تنها یک بار موفق به برقراری تماس تلفنی با خانواده‌های خود شده‌اند.

همچنین پارسا نجفی، شهروند بهائی ساکن اصفهان، با گذشت ۹۰ روز از زمان بازداشت، کماکان در زندان دستگرد اصفهان بلاتکلیف است. وی طی هفته‌های اخیر از حق تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروم بوده و پیگیری‌های نزدیکانش برای کسب اطلاع از وضعیت او بی‌نتیجه مانده است.

در همین حال، آرتین غضنفری، شهروند بهائی و عکاس خبری، با گذشت بیش از هفت ماه از زمان دستگیری همچنان در زندان تهران بزرگ محبوس است. آقای غضنفری از بیماری‌های متعددی از جمله نارسایی قلبی، آسم و فشار خون بالا رنج می‌برد و با وجود وضعیت وخیم جسمانی، از دسترسی به درمان تخصصی، اعزام به مراکز درمانی خارج از زندان و آزادی موقت با وثیقه جهت رسیدگی پزشکی محروم مانده است.

تداوم بازداشت‌های طولانی‌مدت، بلاتکلیفی، سلب حقوق اولیه ارتباطی و محرومیت از خدمات درمانی برای زندانیان عقیدتی در حالی است که موج تازه‌ای از فشارها، احضارها، تفتیش منازل، صدور احکام حبس و بازداشت‌های خودسرانه علیه جامعه بهایی در شهرهای مختلف ایران با شدت در جریان است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

بی‌خبری مطلق از سرنوشت میلاد خورشیدی؛ معلم مریوانی یک ماه پس از بازداشت در بلاتکلیفی

با گذشت حدود یک ماه از بازداشت میلاد خورشیدی، معلم ۳۲ ساله مقطع ابتدایی اهل روستای بهرام‌آباد سروآباد و ساکن مریوان، سرنوشت این فعال صنفی در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و خانواده او همچنان از اتهامات و دلایل دستگیری‌اش بی‌خبرند.

بر اساس گزارش شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، این معلم مریوانی حدود یک ماه پیش توسط نیروهای اداره اطلاعات سنندج در منزل شخصی خود بازداشت و به بازداشتگاه این نهاد امنیتی منتقل شد.

در این مدت، علاوه بر عدم دسترسی به اطلاعات روشن درباره وضعیت نگهداری آقای خورشیدی، گزارش‌ها حاکی از آن است که همسر او نیز پس از این بازداشت تحت فشار و بازجویی قرار گرفته است. مراجعات و پیگیری‌های مکرر خانواده برای کسب اطلاع از پرونده، اتهامات و وضعیت فعلی این معلم تاکنون با پاسخگو نبودن مقامات مسئول بی‌نتیجه مانده است.

#میلاد_خورشیدی #معلم #از_بازداشتیها_بگو
@Tavaana_TavaanaTech

احضار مریم شکرانی، خبرنگار، به دادگاه به دلیل انتشار تصویر بدون حجاب

مریم شکرانی، خبرنگار اقتصادی در ایران، از احضار خود به مراجع قضایی به دلیل انتشار تصویر شخصی بدون حجاب اجباری در شبکه‌های اجتماعی خبر داد.
او با اعلام این خبر در حساب کاربری خود نوشت:

«به اتهام انتشار عکس‌های شخصی بدون حجاب در شبکه‌های اجتماعی باید در تاریخ ۲۷ مهر ۱۴۰۵ در دادگاه کیفری دو مجتمع قضایی کارکنان دولت تهران حاضر شوم.
پ.ن: علت ارسال پرونده خبرنگاران به دادگاه کارکنان دولت را نمی‌دانم!»

صدور چنین احکام و احضارهایی بار دیگر گویای سطح عریان سرکوب و تجاوز سیستماتیک حکومت جمهوری اسلامی به حریم خصوصی شهروندان است؛ نظامی استبدادی که با خودکامگی تمام، فراتر از قوانین انسانی، حق بدیهی افراد بر انتخاب پوشش و سبک زندگی شخصی را جرم‌انگاری کرده و تلاش می‌کند با ابزار ارعاب، دادگاه‌های فرمایشی و پرونده‌سازی‌های امنیتی، استبداد عقیدتی خود را بر تن و جان جامعه تحمیل کند.

گزارش‌های رسیده از ایران نشان می‌دهد اعمال فشارها برای حجاب اجباری اخیرا افزایش داشته است.

#مریم_شکرانی #خبرنگار #حجاب_اجباری #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

عقل و نقل
کدام داور نهایی است؟

اگر عقل و متن مقدس با هم اختلاف پیدا کنند، کدام‌یک باید عقب بنشیند؟
این سوال، تازه نیست.
قرن‌ها پیش، متکلمان مسلمان دقیقا با همین معما دست‌وپنجه نرم می‌کردند: وقتی ظاهر یک آیه یا روایت، با آنچه عقل به‌وضوح درک می‌کند در تضاد باشد، کدام‌یک «داور نهایی» است؟

ابن‌رشد، فیلسوف و فقیه اندلسی، در کتاب «فصل‌المقال» پاسخی جسورانه داد: چون هم عقل و هم شرع از یک منبع حقیقت سرچشمه می‌گیرند، اگر نتیجه‌ قطعی برهان عقلی با ظاهر متن دینی ناسازگار باشد، وظیفه‌ عالمان دین، تاویل متن است، نه انکار عقل. از نگاه او، عقل هرگز نمی‌تواند با حقیقت در تعارض باشد. تعارض، نشانه‌ سوءبرداشت ما از متن است، نه شکست عقل.

در سنت معتزلی هم همین اصل، پایه‌ کلام بود: «حُسن و قُبح عقلی» یعنی عقل انسان به‌تنهایی، پیش از هر وحی‌ای، قادر است خوب و بد را تشخیص دهد. برای معتزله، عدالت خدا باید با معیار عقلی قابل‌فهم باشد، وگرنه واژه‌ «عادل» بی‌معنا می‌شود.

اما یک مثال ساده این بحث انتزاعی را ملموس می‌کند: فرض کنید متنی قدیمی به شما بگوید زمین مسطح است، اما تمام شواهد علمی خلاف آن را نشان دهند. آیا باید عقل و مشاهده را کنار بگذارید، یا بپذیرید که یا برداشتتان از متن اشتباه بوده، یا متن را باید در زمینه‌ تاریخی‌اش فهمید؟

بسیاری از ایمان‌داران در طول تاریخ، همین راه دوم را رفته‌اند، نه از سر بی‌ایمانی، بلکه از سر صداقت فکری.

پرسش نهایی این‌جاست: وقتی باوری را حفظ می‌کنیم به‌رغم تعارضش با عقل، آیا واقعا از «ایمان» دفاع می‌کنیم، یا از «ترس بازاندیشی»؟

#ایمان #عقل #خرد #نقد_دین #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

روزی که نیلوفر از خانه بیرون زد، غذای نیم‌پز روی اجاق گاز روشن مانده بود و او جز گوشی تلفن و کارت ملی، هیچ چیز با خود نبرده بود. تصور خانواده‌اش این بود که او به‌زودی برمی‌گردد، اما بازگشت نیلوفر پس از ۱۰ روز بی‌خبری، به تراژدی و فاجعه تبدیل شد؛ بازگشتی با بدنی درهم‌شکسته در جدال با مرگ.

نیلوفر مجاور، زن ۲۷ ساله اهل پیرانشهر، پس از ده روز کابوس‌وار شکنجه، تجاوز و محرومیت از آب و غذا، با مرگ مغزی به بیمارستان منتقل شد و سرانجام روز ۱۳ شهریور، پس از اهدای دو کلیه‌اش، جان خود را از دست داد.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده توسط آژانس خبررسانی کُردپا، خانواده نیلوفر مردی ۴۱ ساله به نام «سید عزت‌الدین سیدطاهری» را متهم کرده‌اند که با سوءاستفاده از شرایط آسیب‌پذیر او، او را فریب داده و در این مدت به اسارت گرفته است. با وجود شکایت رسمی خانواده، متهم تاکنون بازداشت نشده و متواری است.

سهیلا مهدی‌زاده، خاله نیلوفر، با تشریح ابعاد وحشتناک این جنایت گفت که تمام بدن خواهرزاده‌اش پر از آثار کبودی و جراحت بوده، استخوان چانه و پهلوی او شکسته و ضربه سختی به پشت سرش وارد شده بود.

به گفته او، آسیب‌های جدی نواحی جنسی نیز حکایت از شدت خشونت و تجاوز دارد.

ماجرا از آنجا شکل فجیع‌تری به خود می‌گیرد که متهم روز ۱۰ شهریور، نیلوفر را در وضعیتی نیمه‌جان به درمانگاهی در روستای اندیزه منتقل می‌کند و مدعی می‌شود جراحات ناشی از تصادف است. او حین انتقال نیلوفر با آمبولانس به بیمارستان پیرانشهر، در بین راه پیاده شده و فرار می‌کند و سپس طی تماسی با مادر نیلوفر، ادعای دروغین خود درباره تصادف را تکرار می‌کند.

خانواده نیلوفر می‌گویند در روزهای ناپدید شدن او، متهم در تماس با آنان مدعی شده بود که نیلوفر با میل خود آمده و قصد ازدواج دارند، حال آنکه خانواده در این مدت تنها یک بار توانستند برای لحظاتی با او صحبت کنند.

فاجعه به اینجا ختم نمی‌شود؛ خاله نیلوفر اعلام کرده که پس از رسانه‌ای شدن این پرونده، دو خانواده دیگر نیز پیش قدم شده و ادعا کرده‌اند که دخترانشان پیش‌تر توسط همین فرد هدف خشونت، شکنجه و تجاوز قرار گرفته‌اند. او با تأکید بر لزوم شکستن سکوت در برابر خشونت علیه زنان، گفته است که صدای نیلوفر باید پژواک تمام زنانی باشد که قربانی خشونت شده یا در معرض خطرند.


#نیلوفر_مجاور #تجاوز #قتل

@Tavaana_TavaanaTech

جواد مجابی، شاعر، نویسنده و منتقد برجسته ایرانی درگذشت

جواد مجابی، چهره چندساحتی فرهنگ و ادب ایران، روز شنبه ۱۴ شهریور ۱۴۰۵ در سن ۸۷ سالگی پس از یک دوره بیماری از دنیا رفت.

او که در سال ۱۳۱۸ در قزوین متولد شده بود، یکی از برجسته‌ترین‌های سپهر ادبیات، روزنامه‌نگاری و هنرهای تجسمی معاصر ایران به شمار می‌رفت. مجابی به دلیل فعالیت‌های گسترده و متنوعش در حوزه‌های شعر، رمان، طنزپردازی، نقاشی و نقد هنری و ادبی، همواره به عنوان چهره‌ای جامع‌الاطراف شناخته می‌شد که ردپای حضور فرهنگی‌اش در دهه‌های متوالی تاریخ معاصر ایران پررنگ بود.

این نویسنده فقید در عرصه مطبوعات با بسیاری از نشریات معتبر و جریان‌ساز کشور از جمله روزنامه اطلاعات و مجلات «فردوسی»، «جهان نو»، «خوشه»، «آدینه» و «دنیای سخن» همکاری داشت و عهده‌دار مسئولیت‌های مطبوعاتی مهمی بود.

قلم نیش‌دار در طنز، نگاه موشکافانه در نقد تجسمی و تحلیل‌های عمیقش در حوزه ادبیات، او را به یکی از مرجع‌های فکری معاصر تبدیل کرده بود.

از جواد مجابی آثار مکتوب فراوانی در قالب مجموعه شعر، رمان، داستان کوتاه و پژوهش‌های هنری و ادبی به یادگار مانده است که از میان شاخص‌ترین آن‌ها می‌توان به «شناخت‌نامه احمد شاملو»، «شناخت‌نامه غلامحسین ساعدی»، رمان «باغ گمشده» و «آینه بامداد» اشاره کرد. مرگ او ضایعه‌ای برای جامعه فرهنگی، نویسندگان و هنرمندان ایران به شمار می‌رود.


#جواد_مجابی #شاعر #روزنامه_نگار #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
بی‌حجابی برای تبلیغ حکومت مجاز است؛ برای روزنامه‌نگار منتقد جرم

مریم شکرانی، خبرنگار اقتصادی، اعلام کرده است که به‌دلیل انتشار تصاویر شخصی خود بدون حجاب اجباری در شبکه‌های اجتماعی، به دادگاه کیفری دو مجتمع قضایی کارکنان دولت تهران احضار شده و باید ۲۷ مهر ۱۴۰۵ در دادگاه حاضر شود.

این احضار در حالی صورت می‌گیرد که جمهوری اسلامی در ماه‌های اخیر بارها از زنان بلاگر بدون حجاب برای تبلیغ سیاست‌ها و برنامه‌های خود استفاده کرده است. برخی از آنان بدون حجاب در تجمع‌ها و برنامه‌هایی حاضر می‌شوند که روایت مطلوب حکومت را بازتاب می‌دهند، تصاویرشان در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود و با پیگرد قضایی نیز روبه‌رو نمی‌شوند.

این رفتار دوگانه نشان می‌دهد که برای جمهوری اسلامی، مسئله فقط چند تار مو یا حتی اجرای یک قانون نیست؛ مسئله اصلی این است که چه کسی بدون حجاب ظاهر می‌شود و حضور او در خدمت کدام روایت سیاسی قرار می‌گیرد.

در حکومت‌های اقتدارگرا، قانون لزوماً به‌طور برابر اجرا نمی‌شود. اجرای گزینشی قانون، ابزاری برای پاداش‌دادن به افراد همسو و مجازات‌کردن صداهای مستقل است. زنی که تصویر بدون حجابش به عادی‌سازی چهره حکومت، جذب مخاطب یا تبلیغ یک تجمع حکومتی کمک کند، می‌تواند موقتاً نادیده گرفته شود؛ اما همان رفتار، وقتی از سوی یک روزنامه‌نگار منتقد یا شهروند مستقل صورت گیرد، ممکن است به احضار و پرونده‌سازی بینجامد.

پژوهش‌ها درباره مقاومت زنان در ایران نیز نشان می‌دهند که انتخاب پوشش و بازنمایی مستقل زنان در شبکه‌های اجتماعی، انحصار حکومت بر چگونگی دیده‌شدن بدن زن را به چالش می‌کشد. حکومت می‌خواهد تعیین کند زن کجا، چگونه و در خدمت چه پیامی دیده شود.

بنابراین تناقض ظاهری حکومت معنای روشنی دارد: بی‌حجابی اگر به ابزار پروپاگاندا تبدیل شود، تحمل می‌شود؛ اما اگر نشانه استقلال فردی و خروج از فرمان حکومت باشد، جرم تلقی می‌شود.

در این منطق، حجاب بیش از آنکه یک حکم اخلاقی ثابت باشد، ابزاری برای سنجش اطاعت سیاسی است. پرونده مریم شکرانی نیز بار دیگر نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی نه با «بی‌حجابی»، بلکه با زنی مسئله دارد که خودش تصمیم می‌گیرد چگونه دیده شود.

#مریم_شکرانی

@Tavaana_TavaanaTech

مولوی عبدالحمید: اقتصاد کشور به مرحله فروپاشی رسیده است
بهترین راه خروج از بن‌بست «توافق» است

مولوی عبدالحمید، امام‌جمعه اهل‌سنت زاهدان، با بحرانی توصیف کردن وضعیت اقتصادی و معیشتی کشور، گفت اقتصاد ایران به «مرحله فروپاشی» رسیده و بهترین راه برون‌رفت از مشکلات و بن‌بست موجود، دستیابی به «توافق» است.

او در خطبه‌های نماز جمعه ۱۳ شهریور ۱۴۰۵ گفت افزایش روزانه قیمت دلار و کاهش ارزش پول ملی، زندگی مردم را با «بن‌بست شدید» مواجه کرده است. به گفته عبدالحمید، مغازه‌داران مشتری ندارند و مشتریان نیز توان خرید ندارند و بسیاری از مردم حتی قادر به تأمین نیازهای اولیه زندگی خود نیستند.

امام‌جمعه زاهدان با تأکید بر مسئولیت حکومت در قبال وضعیت معیشتی مردم گفت هیچ وظیفه‌ای برای مسئولان مهم‌تر از رسیدگی به مشکلات مردم نیست و مسئولان نباید تحت تأثیر جریان‌های تندرو قرار بگیرند. او تأکید کرد مسئولانی که دلسوز مردم هستند باید برای جلوگیری از تشدید مشکلات اقدام کنند و افزود: «بهترین راه‌حل مشکلات کشور، توافق است.»

#مولوی_عبدالحمید #فقر #تورم #گرانی