نقدآگین

کوروش و خواردارندگان او
(۲/۲)

🍂 اوج‌ها و چکادهای شهرهای ایونی و ملطی و امثال آنها، دقیقاً مربوط به "سدۀ کوروش" و "وضعیت صلحی"ست که در نتیجۀ سیاست "پیمان‌آفرینیِ" هخامنشیان به‌وجود آمد.

🍂 بابل نیز نه‌تنها برخلاف ادعای این جناب، نیست و نابود نشد، بلکه دقیقاً تا زمان ایجاد سلوکیه، همچنان دوشادوش با شهر شوش، از بزرگترین و موفق‌ترین قلمروهای آفرینش فرهنگی و حتی سیاسی به شمار می‌رفت (به یاد داشته‌باشیم که داریوش نظر به اهمیت این شهر، جانشین خود، خشایارشا را بر بابل گماشته‌بود تا درس سیاست و خم‌و‌چم آن را در آنجا و در مدار جاذبۀ همۀ دانشمندان آن شهر فراگیرد). این شهر، همچنان تا پایان کار هخامنشیان، حتی مایۀ رشک آتنیان و اسپارتیان بود، و تازه با برآمدن «سلوکیه» بود که رفته‌رفته، کم فروغ شد و اهمیت پیشین خود را از دست داد.

🔻این حرف هم چرند است که:

با ظهور کوروش تمدن بین النهرین و علم و هنرش از بین رفت.

دروغ‌وندان، کارشان دروغ‌ آفریدن است. هنر هخامنشی که نمونه‌ای از آن را در تخت جمشید و کاخ آپادانا می‌بینیم، نه‌تنها نتیجۀ نابودسازی هنر و معماری آسوری و بابلی و ... نیست، بلکه آمیزه و سنتز شگفتی از همۀ این علوم و هنرها و کوشش در اعتلای آنهاست.

🍂 یک نکتۀ دیگر هم روشن است. درباری که گشوده به روی همۀ معماران و پزشکان و هنرمندان و دانشمندان یونانی و لودیه‌ای بود، نمی توانست به روی بابلیان و مصریان و ... بسته‌باشد، در برترین رده‌های پست‌های حکومتی، ما اشخاصی را از سرآمدان این خطه‌ها داریم و سیاست هخامنشی به هیچ رو سیاستی تمرکزگرا و "پارس‌محور" نبوده‌است.

🍂 مناسبات هخامنشیان با سایر تبعه خود به همان‌سان بود که با مادها بود. مادها نیز نه تنها معدوم نشدند، بلکه اساسا تمایزی با پارس‌ها نداشتند که کسی بخواهد هنر و فرهنگ‌شان را نابود کند! مشکل این سنخ اشخاص این است که چراغ راه‌شان در قلمرو پژوهش، دروغ‌وندی‌ست و جهل.

🍂 پادشاهی مانند داریوش که آثار هراکلیتوس را می‌خوانده است و حتی او را برای علم‌آموزی و حشر و نشر به دربار خود فرا-می‌خواند، نمی‌توانست پادشاهی نابودکنندۀ فرهنگ و تمدن ملت‌ها باشد.

🍂 حتی در بدترین شرایط جنگی، یعنی جنگ ایران و یونان، و پس از آن نیز، یونانیانی مانند دموستن، همواره ایران را متحد استراتژیکِ بهتری نسبت به مقدونی‌ها می‌دانستند و در راس سپاه ایران، همواره سرداران کارکشته‌ای از یونانی‌ها و لودیه‌ای‌ها و فینیقی‌ها و ایونی‌ها و ... نیز وجود داشتند و این وحدت در کثرتِ اقوام و یکپارچگی آنها، اساسا امکان نداشت که با نوعی سیاست نابودسازی از سنخ آسوربانیپال، اصلا به‌وجود بیاید و بپاید.

🍂 ملاک سیاست خارجۀ هخامنشیان نیز در مرتبۀ نخست، «پیمان‌آفرینی» بود، نه صرف «کشورگیری». بدیهی‌ست که کشورگیری، رسمِ رایج آن روزگار بود. اگر کوروش کشور نمی‌گرفت، چند دهه بعدتر پریکلس می‌گرفت و دیدیم سیاست امپریالیستی این ابرمرد یونانی، حتی نسبت به ساکنین قلمرو هلاد، خشونت‌آمیز و غارتگرانه و زورگویانه بود.

🍂 اساساً، جنگ‌های پلوپونزی واکنشی بود از جانب سایر شهرهای یونان، بخصوص اسپارت، نسبت به این زیاده‌خواهی آتنی. این را هم خوب می‌دانیم که اهالی لودیه و ایونی‌ها و ملطی‌ها، همواره در زیر پرچم ایران با اسپارت و آتن می‌رزمیدند.

🍂 مگر یکی از دلایل جنگ خشایاشا با آتن، به‌آتش‌کشیدنِ معبد سارد و آزار مردم آن توسط آتنی‌ها نبود؟ و این سارد مگر نه همان شهری‌ست که این جناب مدعی‌ست با تسخیر شدن توسط کوروش، از صحنۀ تمدن بشری رخت بربست و به هیچ تبدیل شد؟

🍂 این اشخاص بی‌سوادند، اما یک چیز را خوب بلدند: سوء‌استفاده از کاهلی و تاریخ‌ندانیِ مردم عادی در شرایطی که یک حکومت ایران‌ستیز، زمام امور این کشور بیچاره را در دست گرفته‌است. چون قلمی دارند که می‌توانند روزنامه‌وار یک مشت چرند ببافند و چون می‌دانند در شرایط ابوعطا خواندن، قورباغه‌ها به هر حال متاع و جنس بنجل‌شان بی‌مشتری نیست، پیرزنان زشت را به‌زور مشاطه، پری زیبارو جلوه می‌دهند و به مشتریِ ناوارد، غالب می‌کنند؛ از این رو، کار این اشخاص چیزی‌ست حتی بدتر از آن عبارت تند که من نامی نمی‌توانم برای آن بیابم. آه ای ایران، ای مام تنها ماندۀ من!

.

#نقد_روشنفکران #آینه_تاریخ #ایران #چپ_ایرانی

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

1.74K viewsedited 04:58