عبدالله مؤمنی:
دفاع از حقوق زندانیان سیاسی نباید مشروط به هم‌سویی فکری باشد

در پی بحث‌هایی که در شبکه‌ ای اجتماعی پیرامون اعلام موضع سیاسی علی یونسی، زندانی سیاسی، درگرفت، عبدالله مؤمنی، فعال سیاسی و زندانی سیاسی سابق، با تأکید بر اینکه حقوق انسان‌ها فراتر از تعلقات و گرایش‌های سیاسی است، خواستار دفاع بی‌قیدوشرط از حقوق تمامی زندانیان سیاسی شد و تأکید کرد که اختلافات فکری و سیاسی نباید بهانه‌ای برای نادیده گرفتن حقوق زندانیان یا تخریب آنان باشد.

متن نوشته آقای مؤمنی به شرح زیر است:

آیا گرایش یا هواداری سیاسی می‌تواند دلیل نادیده گرفتن حقوق یک زندانی سیاسی باشد؟

زندانبان‌ها همه زندانیان را ـ از منتقد تا مخالف حکومت، با هر گرایشی ـ با منطق سرکوب به بند می‌کشند. اما در زندان، زندانیان با گرایش‌های سیاسی متفاوت و بعضاً معارض، همدلانه و با زیستی مسالمت‌آمیز در کنار هم زندگی می‌کنند.

زندانیان همگی دغدغه‌ای مشترک دارند: آزادی.

صرفِ بیان تعلق یک زندانی به یک گروه یا سازمان سیاسی ـ جمهوری‌خواه، مشروطه‌خواه و سلطنت‌طلب، مجاهدین خلق ـ نباید بهانه‌ای برای تخریب یا نادیده گرفتن حقوق زندانیان شود؛ رویکردی که نه عادلانه است و نه اخلاقی؛ به‌ویژه شماتت زندانی‌ای که سال‌هاست هزینه اعتقاد و باور خود را در زندان می‌دهد.

دفاع از حقوق زندانیان سیاسی نباید مشروط به هم‌سویی فکری باشد. حقوق انسان، فراتر از تعلقات سیاسی است.

با وجود داشتن چارچوب روشن سیاسیِ جمهوری‌خواهی و اختلاف اساسی با سایر گروه‌ها و سازمان‌های سیاسی، دفاع از حقوق همه زندانیان را وظیفه‌ای انسانی می‌دانم؛ بی‌هیچ پیش‌شرطی.

#علی_یونسی #حقوق_بشر #زندانیان_سیاسی #علی_یونسی

@Tavaana_TavaanaTech

آرش صادقی، فعال مدنی صدیق و شریف و زندانی سیاسی سابق، با انتشار متنی در استوری اینستاگرام خود بر برابری ارزش جان انسان‌ها تأکید کرد و نوشت که نباید میان قربانیان اعتراضات دی‌ماه و کشته‌شدگان غیرنظامی جنگ مرزی کشید. او با انتقاد از نگاه‌های سیاسی و جناحی به رنج انسان‌ها، تأکید کرد که تاریخ درباره مواضع افراد در برابر مرگ، ویرانی و رنج انسان‌ها قضاوت خواهد کرد، نه بر اساس شعارها و روایت‌های سیاسی.

متن نوشته آقای صادقی به شرح زیر است:

«تاریخ، در آینده‌ای نه‌چندان دور، درباره همه ما قضاوت خواهد کرد؛ نه بر اساس شعارها، بلکه بر اساس اینکه در برابر رنج انسان‌ها چه موضعی گرفتیم.

برای کشته‌شدگان دی‌ماه گریستیم؛ همان‌گونه که برای قربانیان غیرنظامی جنگ گریستیم.

کشته‌شدگان دی‌ماه را فرزندان این سرزمین می‌دانستیم و قربانیان جنگ اخیر را نیز. میان خون‌ها مرز نکشیدیم و میان رنج‌ها تبعیض قائل نشدیم.

نه پرچم هیچ کشوری را بر دوش کشیدیم و نه درد انسان‌ها را با معیارهای سیاسی سنجیدیم.

برای هر کسی که درد این سرزمین را درد خود می‌داند، همه آنان مردم این سرزمین بودند؛ انسان‌هایی با آرزوها، خانواده‌ها و زندگی‌هایی که از میان ما رفتند.

در روزهایی که فرزندان این سرزمین کشته می‌شدند، چه در خیابان‌ها در دی‌ماه و چه در آتش جنگ، سکوت نکردیم؛ زیرا باور داشتیم که ارزش جان انسان‌ها وابسته به زمان، مکان یا روایت سیاسی نیست.

روزی که گردوغبار این سال‌ها فروبنشیند و هیاهوی سیاست و جنگ به تاریخ بپیوندد، آنچه باقی خواهد ماند نام دولت‌ها، پرچم‌ها و پیروزی‌های ادعایی نخواهد بود؛ بلکه یاد انسان‌هایی خواهد بود که جان باختند و یاد کسانی که در برابر مرگ آنان سکوت کردند.

ما در سوگ همه فرزندان این سرزمین می‌ایستیم؛ بی‌آنکه خون کسی را ارزشمندتر از دیگری بدانیم.

و اگر تاریخ روزی از ما بپرسد: «در روزگار مرگ و ویرانی در کدام سو ایستاده بودید؟» پاسخ ما روشن خواهد بود:

در کنار انسان، در کنار زندگی و در کنار مردمی که بهای همه این رنج‌ها را پرداختند.»

#آرش_صادقی #دی_ماه_خونین #جنگ #حقوق_بشر


@Tavaana_TavaananaTech

‌
مریم ابراهیموند، زندانی سیاسی سابق و فیلمساز مستقل، در متنی که در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرده، با اشاره به وضعیت سلامت میرحسین موسوی و فاطمه سپهری، به نقد رویکرد گزینشی در دفاع از حقوق بشر پرداخته و بر ضرورت تفکیک مخالفت سیاسی از دفاع از حقوق انسانی تأکید کرده است.

متن خانم ابراهیم‌وند به شرح زیر است:

«حال میرحسین موسوی خوب نیست و رسیدگی پزشکی نمی شود : مشکل اینجاست که ما هنوز نتوانسته‌ایم میان مخالفت سیاسی و دفاع از حقوق انسانی تفاوت قائل شویم. وقتی فاطمه سپهری در زندان بیمار است، بخشی از جامعه سکوت می‌کند. وقتی میرحسین موسوی در حصر بیمار است، بخش دیگری سکوت می‌کند. هر گروه فقط از قربانیان خود دفاع می‌کند و رنج دیگران را نادیده می‌گیرد. با این منطق هرگز نمی‌توان بر جمهوری اسلامی غلبه کرد؛ زیرا این همان منطقی است که خود جمهوری اسلامی سال‌ها بر اساس آن حکومت کرده است: تقسیم انسان‌ها به «خودی» و «غیرخودی». اگر قرار باشد فقط برای کسانی فریاد بزنیم که کاملاً شبیه ما فکر می‌کنند، اگر از ترس برچسب خوردن در برابر ظلم سکوت کنیم، اگر زندان، حصر، سانسور و محرومیت را بر اساس هویت قربانی قضاوت کنیم، در حقیقت هنوز از منطق استبداد عبور نکرده‌ایم. جامعه‌ای که برای یک زندانی سیاسی قلم نمی‌زند چون از او خوشش نمی‌آید، برای یک محصور اعتراض نمی‌کند چون گذشته‌اش را نمی‌پسندد و برای یک مخالف سکوت می‌کند چون نگران واکنش دیگران است، قبل از آنکه با حکومت بجنگد، درگیر شکست اخلاقی خودش شده است. عدالت یعنی دفاع از حق انسان‌ها، نه دفاع از قبیله سیاسی خودمان. و برای آن‌هایی که همیشه آماده‌اند هر مطالبه‌ای را به حمایت سیاسی تعبیر کنند، این توضیح ضروری است: نویسنده این مطلب نه‌تنها مخالف جمهوری اسلامی، بلکه مخالف تمام ساختار، تفکر و کارگزاران نظامی است که امروز بر ایران حکومت می‌کنند. من نه از میرحسین موسوی دفاع می‌کنم و نه از کارنامه سیاسی او. من از این اصل دفاع می‌کنم که هیچ انسانی نباید به دلیل عقیده، اختلاف سیاسی یا پیشینه‌اش از حقوق بنیادین خود محروم شود دفاع از حقوق یک انسان در برابر ظلم، به معنای تطهیر گذشته یا تأیید مواضع سیاسی او نیست؛ بلکه مرزبندی با خودِ ظلم است.»


#حقوق_بشر #فاطمه_سپهری #میرحسین_موسوی #زندانیان_سیاسی

@Tavaana_TavaanaTech

زرتشت احمدی راغب از زندان مرکزی کرج: آزادی، صلح و حاکمیت مردم بر سرنوشت خود خواسته ملت ایران است

زرتشت احمدی راغب، زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی کرج، در پیامی صوتی به مناسبت سالگرد انتشار «بیانیه ۱۴»، ضمن اشاره به شرایط زندانیان سیاسی و وضعیت کنونی کشور، بر ضرورت آزادی، صلح، انتخابات آزاد و پایان دادن به چرخه سرکوب و استبداد در ایران تأکید کرد.

او در ابتدای این پیام با اشاره به فرارسیدن خردادماه و سالگرد انتشار بیانیه ۱۴ گفت که اگرچه بسیاری از امضاکنندگان این بیانیه در سال‌های گذشته با بازداشت، زندان و فشارهای امنیتی روبه‌رو شده‌اند و برخی از آنان همچنان در زندان به سر می‌برند، اما مطالبات مطرح‌شده در این بیانیه همچنان زنده است و هر روز افراد بیشتری با آن همراه می‌شوند.

احمدی راغب با اشاره به سایه جنگ و پیامدهای آن برای جامعه ایران اظهار داشت که در شرایط بحرانی، حکومت‌های استبدادی از محدودیت گردش آزاد اطلاعات برای پنهان کردن واقعیت‌ها و توجیه سرکوب بهره می‌برند. او با یادآوری جنگ هشت‌ساله ایران و عراق تأکید کرد که مردم ایران هزینه‌های سنگین جنگ، سرکوب و سوءمدیریت را به خوبی به خاطر دارند و نباید اجازه داد فضای جنگی به ابزاری برای نادیده گرفتن مطالبات مردم تبدیل شود.

این زندانی سیاسی همچنین از تجربه شخصی خود در زندان سخن گفت و اظهار داشت که در اسفندماه ۱۴۰۴ به دلیل خواندن سرود «ایران» و سر دادن شعار «زن، زندگی، آزادی» به سلول انفرادی منتقل شده و ۸۵ روز را در شرایط سخت انفرادی و بندهای بسته سپری کرده است. او تأکید کرد که در نبود رسانه‌های آزاد و نظارت عمومی، امکان نقض حقوق زندانیان و شهروندان افزایش می‌یابد و دستگاه‌های سرکوبگر با آزادی عمل بیشتری رفتار می‌کنند.

احمدی راغب با اشاره به مشکلات قلبی و ریوی خود در دوران حبس گفت که تا مرز از دست دادن جان پیش رفته است، اما رنج شخصی خود را در برابر مشکلات گسترده‌ای که میلیون‌ها ایرانی با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند ناچیز می‌داند. او فقر، فساد، تورم، گرانی، سرکوب آزادی‌های مدنی و سیاسی و محروم شدن مردم از مشارکت در تعیین سرنوشت خویش را از مهم‌ترین بحران‌های امروز ایران برشمرد.

او همچنین از سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی انتقاد کرد و گفت در حالی که حکومت مدعی دفاع از حقوق مردم در کشورهای دیگر است، حقوق بشر، کرامت انسانی و آزادی‌های اساسی در داخل ایران به طور گسترده نقض می‌شود.

زرتشت احمدی راغب در پایان ابراز امیدواری کرد که مردم ایران بتوانند سرنوشت خود را به دست گیرند و از طریق انتخابات آزاد، نمایندگان شایسته خود را برای اداره کشور برگزینند. او همچنین خواستار آزادی تمامی زندانیان سیاسی، تدوین قانون اساسی جدید و پایان یافتن چرخه خشونت، اعدام، سانسور، سرکوب، فقر، فساد و استبداد شد و تأکید کرد که آزادی، عدالت، حقوق بشر و صلح باید به ارزش‌های پایدار و بنیادین در آینده ایران تبدیل شوند.

#زرتشت_احمدی_راغب #بیانیه #زندانی_سیاسی #حقوق_بشر

@Tavaana_TavaanaTech

پویا اسماعیلی، مهندس برق ساکن نوشهر، بازداشت شد

پویا اسماعیلی، مهندس برق و ساکن شهرستان نوشهر، روز ۱۹ خرداد در پی یورش مأموران امنیتی بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد.
تا زمان تنظیم این خبر، از نهاد بازداشت‌کننده، محل نگهداری و وضعیت او هیچ اطلاعی در دست نیست و خانواده وی نیز از سرنوشت او بی‌خبر هستند.
#پویا_اسماعیلی #از_بازداشتیها_بگو #حقوق_بشر

@Tavaana_TavaanaTech

تمدید یک‌ماهه بازداشت موقت مرتضی عطایی؛ سه ماه بلاتکلیفی در بازداشت

بر اساس اطلاعات رسیده، بازداشت موقت مرتضی عطایی، جوان اهل بجنورد، برای یک ماه دیگر تمدید شده است. او حدود سه ماه است که در بازداشت به سر می‌برد و همچنان از آزادی با وثیقه محروم مانده است.
بنا بر این گزارش، اتهاماتی از جمله «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت داخلی و خارجی»، «اخلال در نظم و آسایش عمومی» و «تبلیغ علیه نظام» به وی نسبت داده شده است.

پیش‌تر گزارش شده بود که مرتضی عطایی و نیایش مهرگان در اوایل فروردین ۱۴۰۵ بازداشت شدند و ویدیوهایی از اعترافات اجباری منتسب به آن‌ها توسط نهادهای وابسته به سپاه پاسداران منتشر شد. طبق اطلاعات موجود، از جمله مصادیق اتهامات مطرح‌شده علیه این دو جوان، حضور در مراسم چهلم جاویدنامان نازلی جان‌پرور و ملیحه فیروزه، ارسال تصاویر برای رسانه‌ها و عکس گرفتن با پرچم شیروخورشید عنوان شده است.
یک منبع آگاه پیش‌تر همچنین اعلام کرده بود که در پرونده مرتضی عطایی مواردی چون خرید و فروش کانفینگ و شرکت در اعتراضات نیز به عنوان مصادیق اتهامی مطرح شده است.
با وجود گذشت حدود سه ماه از بازداشت مرتضی عطایی، بازداشت موقت او بار دیگر تمدید شده و همچنان از سرنوشت پرونده و زمان رسیدگی به اتهاماتش اطلاعات دقیقی در دست نیست.

#مرتضی_عطایی #نیایش_مهرگان #بجنورد #از_بازداشتیها_بگو #حقوق_بشر

@Tavaana_TavaanaTech

زرتشت احمدی راغب، زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی کرج، از تاریخ ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ و همزمان با انتشار پیام صوتی او از زندان، از بند محل نگهداری خود خارج شده و تاکنون، ۲۳ خرداد، هیچ اطلاع دقیقی از محل نگهداری او در دست نیست.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، این زندانی سیاسی به مکانی نامعلوم منتقل شده و نگرانی‌های جدی درباره وضعیت او وجود دارد. با توجه به سابقه انتقال زندانیان سیاسی به بازداشتگاه‌های امنیتی برای بازجویی، این احتمال مطرح است که وی خارج از زندان و تحت بازجویی نهادهای امنیتی قرار داشته باشد.

بی‌خبری از وضعیت و محل نگهداری زرتشت احمدی راغب، با توجه به مشکلات قلبی و ریوی ایشان، نگرانی‌ها درباره امنیت جانی و سلامت او را افزایش داده است.

صدای زرتشت احمدی راغب و همه زندانیان سیاسی باشیم.

#زرتشت_احمدی_راغب #زندانی_سیاسی #حقوق_بشر #صدای_زندانیان_باشیم


@Tavaana_TavaanaTech

زرتشت احمدی راغب، زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی کرج، از تاریخ ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ و همزمان با انتشار پیام صوتی او از زندان، از بند محل نگهداری خود خارج شده و تاکنون، ۲۳ خرداد، هیچ اطلاع دقیقی از محل نگهداری او در دست نیست.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، این زندانی سیاسی به مکانی نامعلوم منتقل شده و نگرانی‌های جدی درباره وضعیت او وجود دارد. با توجه به سابقه انتقال زندانیان سیاسی به بازداشتگاه‌های امنیتی برای بازجویی، این احتمال مطرح است که وی خارج از زندان و تحت بازجویی نهادهای امنیتی قرار داشته باشد.

بی‌خبری از وضعیت و محل نگهداری زرتشت احمدی راغب، با توجه به مشکلات قلبی و ریوی ایشان، نگرانی‌ها درباره امنیت جانی و سلامت او را افزایش داده است.

صدای زرتشت احمدی راغب و همه زندانیان سیاسی باشیم.

#زرتشت_احمدی_راغب #زندانی_سیاسی #حقوق_بشر #صدای_زندانیان_باشیم


@Tavaana_TavaanaTech

‌
وحید رجب‌لو: دسترسی‌پذیری، ترجمه عملی آزادی است؛ معلولیت، مسئله عدالت و حق است

وحید رجب‌لو، کارآفرین ایرانی و فعال حوزه حقوق افراد دارای معلولیت که چند سالی است در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کند، هم‌زمان با دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا، با انتشار ویدئویی در صفحه اینستاگرام خود، از مفهوم آزادی از منظر افراد دارای معلولیت سخن گفت.

رجب‌لو در این پیام تأکید کرد که برای او، این مناسبت تنها یک جشن تاریخی نیست، بلکه فرصتی برای تأمل درباره معنای واقعی آزادی است. او نوشت: «برای یک فرد دارای معلولیت، آزادی فقط یک مفهوم سیاسی یا تاریخی نیست؛ آزادی یعنی بتوانی وارد شوی، نه اینکه فقط از بیرون تماشا کنی. یعنی بتوانی درس بخوانی، کار کنی، سفر کنی، انتخاب کنی، دیده شوی و با کرامت زندگی کنی.»

او با اشاره به دستاوردهای آمریکا در حوزه حقوق افراد دارای معلولیت، یکی از مهم‌ترین پیام‌های این کشور به جهان را تغییر نگاه از ترحم به حقوق دانست و افزود: «معلولیت نباید موضوع ترحم باشد؛ باید موضوع حق، قانون، دسترسی و فرصت برابر باشد.»

این کارآفرین ایرانی همچنین بر اهمیت دسترسی‌پذیری تأکید کرد و گفت: «دسترسی‌پذیری لطف نیست، امتیاز ویژه نیست؛ دسترسی‌پذیری، ترجمه عملی آزادی است.»

رجب‌لو در ادامه، با بیان اینکه هیچ جامعه‌ای کامل نیست، اظهار داشت آمریکا توانسته است بسیاری از آزادی‌ها را از سطح شعار به قانون و از قانون به مطالبه‌ای اجتماعی تبدیل کند. او همچنین تأکید کرد که تجربه آمریکا به جهان یادآوری کرده است که معلولیت صرفاً یک مسئله پزشکی نیست، بلکه موضوعی مرتبط با عدالت، حقوق شهروندی و برابری فرصت‌هاست.

وی در پایان پیام خود نوشت: «برای من، آزادی یعنی دسترسی. آزادی یعنی کرامت. آزادی یعنی مشارکت. آزادی یعنی اینکه هیچ انسانی به خاطر معلولیت از جامعه حذف نشود.»

وحید رجب‌لو از شناخته‌شده‌ترین فعالان ایرانی حوزه حقوق افراد دارای معلولیت و بنیان‌گذار استارتاپ «توانیتو» است که طی سال‌های اخیر فعالیت خود را در ایالات متحده ادامه داده و همچنان درباره حقوق برابر، دسترسی‌پذیری و مشارکت اجتماعی افراد دارای معلولیت تولید محتوا و فعالیت می‌کند.



#روز_استقلال #استقلال_آمریکا #آزادی #حقوق_معلولان #حقوق_بشر


@Tavaana_TavaanaTech

محمود نبویان، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، از رئیس قوه قضائیه خواسته است برای دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو حکم قصاص صادر شود و صراحتا از الگوی حمله به سلمان رشدی به عنوان نمونه‌ای برای اجرای این حکم یاد کرده است.

چنین اظهاراتی، صرف‌نظر از اختلافات سیاسی، به معنای استفاده از یک تریبون رسمی برای تشویق و مشروعیت‌بخشی به خشونت و ترور است؛ اقدامی که با اصول حقوق بشر، حاکمیت قانون و مسئولیت‌پذیری مقامات عمومی در تضاد است.

در حالی که میلیون‌ها ایرانی با بحران‌های معیشتی، تورم، بیکاری و محدودیت‌های گسترده دست‌وپنجه نرم می‌کنند، بخشی از حاکمیت همچنان به جای پاسخ‌گویی به مطالبات شهروندان، از ادبیات تهدید، انتقام و خشونت استفاده می‌کند؛ آن هم از طریق پلتفرم‌های عمومی و بین‌المللی که باید محل گفت‌وگو باشند، نه ترویج ترور.

#نه_به_خشونت #حقوق_بشر

@Tavaana_TavaanaTech

با گذشت حدود دو هفته از بازداشت شهاب مشاری؛ همچنان بی‌اطلاعی از محل نگهداری و تداوم بازجویی

با وجود گذشت حدود دو هفته از بازداشت شهاب مشاری، شهروند ۴۳ ساله ساکن تهران، همچنان هیچ اطلاع دقیقی از محل نگهداری، نهاد بازداشت‌کننده و اتهامات منتسب به او در دست نیست.

پیش‌تر گزارش شده بود که آقای مشاری روز دهم تیرماه توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از تفتیش منزل، وسایل الکترونیکی و گذرنامه‌اش ضبط شد. او پس از بازداشت تنها یک تماس کوتاه با خانواده خود داشته است.

اکنون یک منبع مطلع می‌گوید: «به خانواده او اطلاع درستی نمی‌دهند و تنها اعلام کرده‌اند که تحقیقات هنوز به پایان نرسیده و پرونده‌اش تاکنون به دادگاه ارسال نشده است.»

به گفته این منبع، خانواده آقای مشاری وثیقه نیز آماده کرده‌اند، اما مقام‌های مسئول به آن‌ها گفته‌اند: «اگر نیازی به تودیع وثیقه باشد، خودمان اطلاع خواهیم داد.» همچنین، به گفته این منبع، از تحویل داروهای تخصصی مورد نیاز شهاب مشاری که خانواده برای او تهیه کرده‌اند، خودداری شده و به خانواده گفته‌اند که دارو توسط مسئولان در اختیار او قرار خواهد گرفت.

ادامه بازداشت در شرایط بلاتکلیفی، تداوم بازجویی، عدم دسترسی به داروهای تخصصی و بی‌اطلاعی از محل نگهداری شهاب مشاری، نگرانی خانواده او را به‌شدت افزایش داده است.

#شهاب_مشاری #از_بازداشتیها_بگو #حقوق_بشر #بازداشت_خودسرانه


@Tavaana_TavaanaTech

از شلاق، ممنوع‌الخروجی و ممنوعیت‌الکاری برای یک کنسرت، تا تنها مجازات شلاق برای پرونده آزار جنسی؛ معیارهای متفاوت در صدور احکام قضایی

حتماً تا حالا خبر قطعی شدن مجازات ۹۹ ضربه شلاق برای پژمان جمشیدی را خوانده‌اید. اتهامی که حتماً می‌دانید که اثبات آن با توجه به قوانین مردسالارانه و نظام مردسالارانه ایران، کاری دشوار بوده است.
اما شاکی خصوصی پرونده پای این کار ایستاد تا آنطور که گفته :
«اجازه نمی‌دهم که خشونتی که متحمل شده‌ام به چیزی غیر از آنچه واقعاً بوده تقلیل داده شود یا با روایت‌های ساختگی بازتعریف شود. آنچه بر من رخ داده، یک خشونت جنسی بوده است و من ار روز اول بر این حقیقت تاکید کردم.»

او همچنین گفت:
«هرچند این حکم ذره‌ای از درد و آسیبی که متحمل شده‌ام کم نمی‌کند، اما در کشوری که همه می‌دانیم اثبات خشونت جنسی و تجاوز تا چه اندازه دشوار است، همین که این پرونده به نتیجه رسید و دادگاه در نهایت احراز کرد که آنچه رخ داده «رابطه‌ای بدون رضایت من، همراه با اکراه و عنف» بوده، برای من و برای بسیاری از زنانی که تجربه‌ای مشابه داشته‌اند، اهمیت دارد.»

او همچنین تاکید کرد که هرچند با اجرای هرگونه مجازات بدنی موافق نیست، ولی پرونده شکایت خود را تا انتها پیگیری خواهد کرد تا به همه زنانی که تجربه‌ای مشابه او داشتند یادآوری کند که سکوت تنها گزینه پیش روی آنان نیست.

در این میان ولی به یاد پرونده کنسرت کاروانسرا می‌افتیم که آن هم با مجازات شلاق و مجازات‌های تکمیلی دیگر مواجه شد.

پرستو احمدی و گروه موسیقی کاروانسرا
یک گروه هنرمند، نوازنده و خواننده دور هم جمع شدهند، یک ویدئوی موسیقی در یک کاروانسرا ضبط کردند و آن را در فضای مجازی منتشر کردند. جرم؟ خوانندگی زن و نداشتن حجاب رسمی. شاکی خصوصی؟ هیچ‌کس. آسیبی به کسی رسیده؟ خیر.
حکم بدوی: ۷۴ ضربه شلاق برای تک‌تک اعضا، ۲ سال ممنوعیت کامل از کار هنری و قطع شدن منبع درآمد، به اضافه ۲ سال ممنوع‌الخروجی.


اما حکم پژمان جمشیدی مجازات تکمیلی ندارد و او همچنان می‌تواند به کار و پروژه‌های سینمایی خود ادامه دهد


چطور می‌شود کسی که جرمش فقط تولید یک اثر هنری و آواز خواندن است، کل زندگی، کار، معیشت و حق سفرش به مدت دو سال به طور کامل توقیف می‌شود؛ اما کسی که رسماً تایید شده با زور و خشونت به حریم شخصی یک انسان دیگر تعرض کرده، جریمه شغلی نمی‌شود و می‌تواند مثل قبل به کارش در ویترین سینمای کشور ادامه دهد؟

عدالت یعنی تناسب جرم با مجازات.
نظر شما درباره توازن این احکام چیست؟

#پژمان_جمشیدی #ملیکا_پارسادوست #پرستو_احمدی #حقوق_زنان

@Tavaana_TavaanaTech

حق بیان و حد آن
مرز میان گفت‌وگوی آزاد و نفرت‌پراکنی از نگاه حقوق بشر

جان استوارت میل در «رساله‌ای درباره‌ آزادی» (۱۸۵۹) اصل مشهور «آسیب» را این‌گونه نوشت: تنها دلیل موجه برای محدود کردن آزادی بیان یک فرد، جلوگیری از آسیب مستقیم به دیگران است، نه صرف ناخوشایند یا آزاردهنده بودن آن عقیده برای اکثریت.

میل هشدار می‌داد سرکوب یک عقیده، حتی اگر غلط به نظر برسد، جامعه را از فرصت آزمودن و تقویت حقیقت محروم می‌کند.

میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR)، که در سال ۱۹۶۶ به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل رسید، در ماده‌ ۱۹ آزادی بیان را حقی بنیادین می‌شناسد، اما در ماده‌ی ۲۰ صراحتا «هرگونه ترغیب به نفرت ملی، نژادی یا مذهبی که مشوق تبعیض، خصومت یا خشونت باشد» را از دایره‌ این حمایت خارج می‌کند.

این دو ماده، در کنار هم، همان مرز حقوقی‌ای را ترسیم می‌کنند که در ادبیات حقوق بشر «تعادل میان دو حق» نامیده می‌شود.

سوزان بنش، پژوهشگر حقوق بشر در دانشگاه هاروارد، در «چارچوب خطر» (۲۰۱۲) پنج معیار برای تشخیص گفتار خطرناک از گفتار صرفا آزاردهنده پیشنهاد داد. از جمله جایگاه و نفوذ گوینده بر مخاطب، وجود بستر اجتماعی از پیش متشنج، و اینکه آیا خود کلام مستقیما مخاطب را به عمل علیه گروهی دیگر فرا می‌خواند یا نه.

بنش تاکید داشت صرف تندی یا زننده بودن یک سخن، به‌خودی‌خود آن را در ردیف نفرت‌پراکنی قابل تعقیب قرار نمی‌دهد.

نمونه‌ مستندی از این تمایز، رای دیوان اروپایی حقوق بشر در پرونده‌ «ژرسیلد علیه دانمارک» (۱۹۹۴) است، دیوان حکم داد (ژرسلید) روزنامه‌نگاری که مصاحبه‌ای حاوی اظهارات نژادپرستانه‌ افراد دیگر را پخش کرده بود، خودش مرتکب نفرت‌پراکنی نشده، چون هدف گزارش، افشای آن پدیده برای افکار عمومی بود، نه ترویج آن.

آنچه از این مبانی حقوقی و فلسفی برمی‌آید، نشان می‌دهد خط میان گفت‌وگوی آزاد و نفرت‌پراکنی، نه یک قاعده‌ ساده و همیشگی، بلکه ارزیابی‌ای وابسته به بافت، نیت، و پیامد محتمل هر سخن در بستر خاص خودش است.

#آزادی_بیان #نفرت_پراکنی #توهین #حقوق_بشر #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
آغاز تحصن اسماعیل بخشی برای بازگشت به کار پس از هشت سال محرومیت از اشتغال

اسماعیل بخشی، فعال کارگری و از کارگران اخراجی شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه، روز سه‌شنبه ۱۷ شهریورماه ۱۴۰۵ با انتشار ویدیویی از آغاز تحصن خود برای بازگشت به کار خبر داد. او می‌گوید هشت سال پیش، در پی اعتراضات و فعالیت‌های کارگری و با دخالت یک نهاد امنیتی، از ادامه کار در این شرکت محروم شده است.

اسماعیل بخشی در این ویدیو اعلام کرد که طی هشت سال گذشته، برای حفظ آرامش در شرکت هفت‌تپه سکوت کرده، اما ادامه محرومیت از کار، آرامش و امنیت روانی خانواده‌اش را از بین برده است.

او گفت در این مدت برای پیگیری وضعیت خود به نهادهای مختلف، از جمله استانداری، فرمانداری، اداره کار و دیوان عدالت اداری مراجعه کرده، اما مسئولان این نهادها دخالت یک نهاد امنیتی را مانع حل مسئله و بازگشت او به کار دانسته‌اند.

این فعال کارگری با تأکید بر طولانی‌شدن محرومیت خود از اشتغال گفت: «هر جرمی که من مرتکب شده بودم، باید تاوانش را می‌دادم و تمام می‌شد.» او سپس وضعیت خود را با مدیران پیشین هفت‌تپه مقایسه کرد و گفت متهمان پرونده فساد اقتصادی این شرکت پس از تحمل پنج سال حبس آزاد شده‌اند، اما او با گذشت هشت سال همچنان از کار اخراج است.

اسماعیل بخشی خطاب به همکارانش در هفت‌تپه اعلام کرد که از روز ۱۷ شهریورماه تحصن خود را آغاز کرده و تا تحقق خواسته‌اش به آن ادامه خواهد داد.

او تنها خواسته خود را «بازگشت به کار» عنوان کرد و گفت: «هر همکار و رفیق عزیزی آمد کنارم، پایش روی چشمم؛ کسی هم که نیامد، باز پایش روی چشمم. کار خاصی ندارم؛ همین‌جا تحصن می‌کنم تا به خواسته‌ام برسم.»

اسماعیل بخشی از چهره‌های شناخته‌شده اعتراضات کارگری شرکت نیشکر هفت‌تپه است و فعالیت‌های صنفی و اعتراض به شرایط کار و مدیریت این مجموعه، در سال‌های گذشته برای او بازداشت و پیگرد قضایی در پی داشته است.


#اسماعیل_بخشی #تحصن #حقوق_کارگر

@Tavaana_TavaanaTech

‌

دومین روز تحصن اسماعیل بخشی برای بازگشت به کار؛ «هشت سال است کسی پاسخ‌گو نیست»

تحصن اسماعیل بخشی، فعال کارگری و از کارگران اخراجی شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه، برای دومین روز ادامه یافت. او با انتقاد از هشت سال محرومیت از کار و بی‌پاسخ‌ماندن پیگیری‌هایش، رئیس‌جمهور، وزیر کار و نهاد امنیتی دخیل در اخراج خود را به پاسخ‌گویی فراخواند.

اسماعیل بخشی در ویدیویی که در دومین روز تحصن خود منتشر کرد، ابتدا از همکاران و دوستانی که طی دو روز گذشته در کنار او حضور یافته‌اند، قدردانی کرد.

او سپس گفت با وجود این همراهی‌ها و پیگیری‌هایی که در هشت سال گذشته انجام داده، هنوز هیچ مقام یا نهادی درباره علت جلوگیری از بازگشت او به کار پاسخ روشنی نداده است.

این فعال کارگری خطاب به رئیس‌جمهور و وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی گفت: «شما که ادعای حمایت از کارگر را دارید، این همه تعدیل نیرو و اخراج کارگران در کشور چیست؟ هشت سال است؛ چرا به من پاسخ نمی‌دهند؟ دلیل اینکه نمی‌گذارند به سر کارم بازگردم چیست و چرا آن را اعلام نمی‌کنند؟ چرا نهاد امنیتی پاسخ‌گو نیست؟»

بخشی با اشاره به اعتراضات کارگران هفت‌تپه علیه فساد اقتصادی و تضییع حقوق کارگران افزود: «ما بزرگ‌ترین فساد اقتصادی آن زمان را فریاد زدیم و هرچه گفتیم، درست از آب درآمد. از کارگرانی که به آنان ظلم شده بود دفاع کردیم؛ جرم ما همین است.»

او تأکید کرد که با کسی دعوای شخصی ندارد و هدفش واداشتن مسئولان به پاسخ‌گویی است. بخشی اعلام کرد: «امروز دومین روز تحصن من است و تا رسیدن به نتیجه، همین مسیر را ادامه خواهم داد.»

اسماعیل بخشی می‌گوید هشت سال پیش، در پی اعتراضات و فعالیت‌های کارگری و با دخالت یک نهاد امنیتی، از ادامه کار در شرکت نیشکر هفت‌تپه محروم شد. مطالبه اصلی او در این تحصن، بازگشت به کار و اعلام رسمی علت جلوگیری از اشتغال دوباره‌اش است.

#اسماعیل_بخشی #حقوق_کارگران

@Tavaana_TavaanaTech

درخواست فوری برای توقف اجرای حکم اعدام و نجات جان علی زارعی

ما، جمعی از زندانیان سیاسی و دو تن از آسیب‌دیدگان خیزش‌های اعتراضی دهه‌های اخیر، با توجه به خطر قریب‌الوقوع اجرای حکم اعدام علی زارعی، از سازمان ملل متحد، دبیرکل سازمان ملل، عفو بین‌الملل و سایر نهادهای بین‌المللی و ملی مدافع حقوق بشر درخواست می‌کنیم با اتخاذ اقدامات فوری و مؤثر، برای توقف اجرای این حکم و صیانت از حق حیات وی اقدام کنند.

علی زارعی، از آسیب‌دیدگان چشمی اعتراضات سال ۱۴۰۱، به مجازات اعدام محکوم شده است. بر اساس اطلاعات و نگرانی‌های مطرح‌شده درباره روند رسیدگی به پرونده، وی از دادرسی عادلانه و شفاف و دسترسی مؤثر به حق دفاع و وکیل برخوردار نبوده است. همچنین با توجه به آسیب جسمانی و وضعیت پزشکی وی، دسترسی فوری به خدمات و مراقبت‌های پزشکی ضروری است.

این درخواست را امضا و حمایت می‌کنیم:

رضا مهرگان — زندانی سیاسی سابق
مازیار ابراهیمی — زندانی امنیتی سابق
مسعود علیزاده — زندانی سیاسی و بازداشتی کهریزک در سال ۱۳۸۸
یلدا دهقانی — زندانی سیاسی سال ۱۴۰۲
هومان موسوی — زندانی سیاسی سال ۱۳۸۸
ساموئل داود — آسیب‌دیده سال ۱۳۸۸
داریوش عمران‌زاده — زندانی سیاسی سال ۱۳۹۶
دانیال عیوضی — آسیب‌دیده دی‌ماه ۱۴۰۴

از تمامی نهادهای حقوق بشری و مراجع بین‌المللی ذی‌ربط می‌خواهیم برای جلوگیری از اجرای حکم و تضمین حق حیات، سلامت و برخورداری او از دادرسی عادلانه، فوراً اقدام کنند.

Urgent Appeal to Stop the Execution of Ali Zarei

We, a group of political prisoners and two survivors of protest crackdowns in recent decades, urgently appeal to the United Nations, the UN Secretary-General, Amnesty International, and other national and international human rights organizations to take immediate and effective action to stop the execution of Ali Zarei and protect his right to life.

Ali Zarei, who suffered an eye injury during the 2022 protests, has been sentenced to death. Serious concerns have been raised regarding his access to a fair and transparent trial, effective legal representation, and the right to a proper defense. Given his physical injuries and medical condition, he also urgently requires appropriate medical care.

We call for the immediate suspension of his execution and urgent measures to safeguard his life and rights.

#علی_زارعی #نجات_علی_زارعی #توقف_اعدام #نه_به_اعدام #حقوق_بشر ایران

@Tavaana_TavaanaTech

گزارشی تازه از شرایط غیرانسانی زندان قرچک؛ بیماران، حتی زنان تحت شیمی‌درمانی، از عدم تحمل حبس محروم‌اند

پیامی که امروز از زندان قرچک رسیده است:
«شرایط قرچک خیلی سخت‌تر شده، بهداشتِ زندان به شدت پایینه، از سقف و دیوار نشتیِ آبِ زرد داریم، خیلی از خانم‌ها درگیرِ بیماری‌های سختی هستن اما بهشون “عدم تحمل حبس” داده نمیشه، حتی کسایی که شیمی‌درمانی میشن.
احکام سنگین‌تر شده، برای گرفتن دارو، خانم‌ها تحت فشارِ حجاب اجباری قرار می‌گیرن، اینجا شکنجه‌گاهه نه زندان، صدای ما باشید.»
این پیام از تشدید محرومیت‌های بهداشتی و درمانی در زندان قرچک حکایت دارد؛ زندانیانی که بیمارند، از نشتی آب زردرنگ در سقف و دیوارها می‌گویند و بنا بر این گزارش، حتی زنانی که شیمی‌درمانی می‌شوند نیز از «عدم تحمل حبس» برخوردار نشده‌اند. فرستنده پیام همچنین می‌گوید دسترسی زنان به دارو با فشار برای رعایت حجاب اجباری همراه است.
این وضعیت یادآور نامه‌ای است که گلرخ ایرایی، ریحانه انصاری‌نژاد و وریشه مرادی در تیر ۱۴۰۴ از قرچک نوشتند. آن‌ها از زنانی گفتند که در «تخت‌های کوتاه به ابعاد قبر» زندگی می‌کنند و از حداقل امکانات بهداشتی محروم‌اند. در نامه همچنین به کار بی‌مزد زنان زندانی و استثمار آنان برای تأمین نیازهای اولیه اشاره شده بود.

در نامه دیگری، شماری از زندانیان سیاسی زن قرچک در ۳۱ مرداد ۱۴۰۴ خطاب به رئیس قوه قضاییه، از محرومیت از آب آشامیدنی، برق و گاه غذا نوشتند و این وضعیت را «ستم سیستماتیک» خواندند. آن‌ها همچنین تأکید کردند که به‌دلیل تفاوت در دیدگاه سیاسی، حقوق انسانی و شهروندی‌شان پایمال شده است.

نرگس محمدی و عالیه مطلب‌زاده نیز در نامه مشترک خود در مرداد ۱۴۰۱، از آب آلوده و غیرقابل‌شرب، هوای نامناسب، ساختمان فاقد نور و جریان هوا و زیرساخت‌های فرسوده قرچک نوشتند و اعلام کردند: «زندان زنان قرچک ورامین باید تعطیل شود.»

با گذشت سال‌ها از این هشدارها، پیام تازه از قرچک نشان می‌دهد که نگرانی درباره سلامت و کرامت زنان زندانی همچنان پابرجاست. صدای زنان زندانی قرچک باشیم.
#زندان_قرچک #حقوق_زندانیان #زنان_زندانی

@Tavaana_TavaanaTech

جایزه حقوق بشر «اسکات کرازبی» ۲۰۲۶ به نسرین ستوده اهدا شد؛ تقدیر انجمن وکلای کیفری اروپا از بیش از دو دهه استقامت در دفاع از حقوق بشر

انجمن وکلای کیفری اروپا، جایزه حقوق بشر «اسکات کرازبی» در سال ۲۰۲۶ را به پاس بیش از دو دهه فعالیت مستمر نسرین ستوده، وکیل دادگستری و مدافع حقوق بشر ایرانی، به او اختصاص داد. مراسم اهدای این جایزه روز شنبه ۳ اکتبر (۱۱ مهر ۱۴۰۵) در جریان کنفرانس پاییزی این انجمن در هتل و مرکز کنفرانس بین‌المللی تیرانا، پایتخت آلبانی، برگزار شد.

در این مراسم، نیما خندان به نمایندگی از مادرش این جایزه را دریافت کرد. انجمن وکلای کیفری اروپا با اشاره به سال‌ها حبس، فشارهای قضایی، محدودیت‌های حرفه‌ای و آسیب‌های وارده به خانواده نسرین ستوده، اعلام کرد که این نشان به پاس تعهد او به دفاع از حقوق بنیادین، حقوق زنان، استقلال حرفه وکالت، حق دفاع و برخورداری از دادرسی عادلانه اهدا شده است.

مراسم با سخنرانی وانیا کوستا راموس، رئیس انجمن وکلای کیفری اروپا، آغاز شد و الکسیس آناگنوستاکیس، مسئول حقوق بشر این نهاد، بخش اهدای جایزه را بر عهده داشت. همچنین مارگارت ساترث‌ویت، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور استقلال قضات و وکلا و استاد حقوق دانشگاه نیویورک، به عنوان مهمان ویژه در این نشست حضور یافت و پیرامون ضرورت حمایت از وکلای مستقل و مدافعان حقوق بشر سخنرانی کرد.

نسرین ستوده طی بیش از دو دهه فعالیت حقوقی، وکالت شمار قابل‌توجهی از فعالان سیاسی، روزنامه‌نگاران، زنان معترض به حجاب اجباری، اقلیت‌ها و زندانیان محکوم به اعدام را بر عهده داشته است.

جایزه حقوق بشر «اسکات کرازبی» که به یاد این وکیل فقید اسکاتلندی و مدافع حقوق وکلای تحت فشار نام‌گذاری شده است، سالانه به چهره‌هایی تعلق می‌گیرد که نقش برجسته‌ای در دفاع از حاکمیت قانون، حقوق بنیادین و استقلال نهاد وکالت ایفا کرده‌اند.

#نسرین_ستوده #وکیل #حقوق_بشر

@Tavaana_TavaanaTech