وضعیت خطرناک محمدباقر بختیار زندانی سیاسی و جانباز جنگ

محمدباقر بختیار، زندانی سیاسی و جانباز نزدیک به ۷۰ ساله، ۱۲ شهریور در زندان دچار عارضه قلبی شد و پس از انتقال به بیمارستان طالقانی، به دلیل تزریق داروی ممنوعه دچار واکنش شدید جسمی و تاول‌زدگی گسترده شد؛ در حالی که حساسیت دارویی او در پرونده ثبت شده و خود نیز هشدار داده بود.

مأموران قصد داشتند او را با وجود وضعیت حاد و تنها یک ماه مانده به پایان محکومیت، با دستبند و پابند به زندان بازگردانند.

از ۱۸ شهریور، با تشدید بیماری و احتمال ابتلا به سندروم استیون جانسون، بهداری زندان دستور اعزام فوری صادر کرد، اما کارشکنی رئیس زندان و قاضی ناظر مانع انتقال به بیمارستان‌های تخصصی شد.

چهار روز بعد او دوباره به طالقانی منتقل گردید، اما به دلیل وخامت شرایط از پذیرش وی خودداری شد و بدون درمان به زندان بازگردانده شد.

منبع : رسانه تحکیم ملت
@tahkimmelat

#محمدباقر_بختیار #زندانی_سیاسی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
در باب محکومیت ترور چارلی کرک؛
ضرورت تقویت فرهنگ گفت‌وشنود

ترور و قتل سیاسی، به‌ویژه هنگامی که قربانی فردی اهل گفتگو و فرهنگ گفت‌وشنود باشد، ضربه‌ای سنگین بر پیکره‌ی اجتماعی هر جامعه است. چنین رخدادی نه‌تنها جان یک انسان را می‌گیرد، بلکه ارزش‌های مشترکی چون احترام، شنیدن صدای دیگران و یافتن راه‌حل‌های مسالمت‌آمیز را نیز تضعیف می‌کند. از این منظر، خشونت جایگزین گفت‌وگو نمی‌شود، بلکه بنیان‌های همزیستی و اعتماد را متزلزل می‌سازد.

رویکرد محکوم کردن ترور به معنای دفاع از حق حیات و آزادی اندیشه است. جامعه‌ای که به جای مناظره به حذف فیزیکی روی آورد، در حقیقت ظرفیت تحمل خود را از دست داده است. این ناتوانی در شنیدن نظر متفاوت، در نهایت همه را آسیب‌پذیر می‌کند؛ زیرا چرخه‌ی خشونت یک‌سویه باقی نمی‌ماند و هر روز قربانیان تازه‌ای می‌گیرد.

از دیدگاه اجتماعی، حذف یک صدا برابر با خاموش کردن امکان یادگیری از تجربه‌ی دیگری است. جامعه‌ای که صداهای گوناگون در آن شنیده می‌شوند، انعطاف‌پذیرتر و پایدارتر است. در مقابل، جامعه‌ای که اختلاف نظر را تهدید تلقی کند، پیوسته در معرض گسست و بحران باقی خواهد ماند. به همین دلیل، تقویت فرهنگ گفت‌وگو به‌جای خشونت نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی حیاتی است.

وقتی قتل سیاسی به‌جای گفتگو برگزیده می‌شود، چرخه‌ی خشونت نه‌تنها پایان نمی‌یابد بلکه شدت می‌گیرد. خشونت با خشونت پاسخ داده می‌شود و نتیجه آن انباشت خشم، ترس و بی‌اعتمادی متقابل است. در چنین فضایی، نه تنها مشکلات حل نمی‌شوند بلکه شکاف‌ها عمیق‌تر می‌شوند. این فرایند، جامعه را از مسیر توسعه و همزیستی دور می‌کند.

بنابراین، محکوم کردن ترور و تأکید بر ارزش گفت‌وگو، اقدامی اخلاقی و اجتماعی است. جامعه‌ای که بتواند آرا و دیدگاه‌های متفاوت را تحمل کند، نه تنها از خشونت می‌کاهد بلکه ظرفیت همزیستی و همدلی را در خود پرورش می‌دهد. تنها با چنین رویکردی است که می‌توان چرخه خشونت را شکست و به جای حذف، به سازندگی و درک متقابل رسید.

#چارلی_کرک #ترور #رواداری #گفت_و_شنود #گفتگو_توانا

@Dialogue1402