نقدآگین

1.82K views07:39

📘بی‌سوادیِ عمومی دربارۀ سلامت روان
(۱/۲)
✍🏻 #محبوبه_زمانیان

🍂 در این‌جا نه قصد دارم تاریخچه‌ی خودکشی را بگویم و نه از روش‌های پیشگیری از آن چیزی بگویم؛ چرا که در این کار تخصص ویژه‌ای ندارم. اما موضوع خودکشی با وجود شایع بودن آن کمترین سطح فضای مجازی را به خود اختصاص داده‌است، و این امر نگران‌کننده‌ای است. ما نیاز داریم بیش از این‌ها درباره‌ی مساله‌ی خودکشی اطلاعات کسب کنیم.

🍂 اسلاید اول به این پرسش‌ها می‌پردازد که آیا سخن‌گفتن از خودکشی در فرهنگ شما تابوست یا خیر؟ و گروه و اجتماع چگونه می‌تواند به پیشگیری از آن کمک کند؟ این پرسش را باید بصورت جدی دنبال کرد.

🍂 اما لازم دیدم به چند نکته اشاره کنم. پیش از آن، به اسلاید دوم و سوم توجه کنید که میزان شیوع افکار خودآسیب‌رسان را به درصد پیش کشیده‌است و اسلاید سوم، به شیوع آن بین قشر کارمند اشاره دارد.

🍂 نمی‌توان انکار کرد که بوروکراسی هم یکی از مهم‌ترین عوامل اقدام به خودکشی در بین افراد است. اما می‌خواهم درباره موضوع مهمی حرف بزنم. این که در همه‌ی جوامع، گروه‌های پشتیبان پزشکی، توسط بخش خصوصی و یا دولتی نظارت ویژه بر رشد رفتارهای خودآسیب‌رسان دارند و هر زمان که رشدی مشاهده شود، بلافاصله وارد عمل می‌شوند.

🍂 یکی از راه‌های پیشنهادی، اطلاع‌رسانی توسط رسانه‌ها از پشتیبانی پزشکی شبانه‌روزی است. آموزش جامعه کاری نیست که متوقف شود. در واقع، زمانی که آموزش متوقف شده‌است، ما نباید جامعه را بی‌رویه سرزنش کنیم؛ ازین‌رو، آموزش جامعه نیز باید شبانه‌روزی و مداوم باشد. حتا در زمان‌هایی که بنظر می‌آید جامعه از سلامت روانی برخوردار است.

🍂 در ایران به دلیل عدم برنامه‌ریزی آموزشی و سیاست پیشگیرانه از خشونت‌های اجتماعی، افراد جامعه به‌تنهایی مسئولیت حل بحران‌های خود را به عهده می‌گیرند؛ تا جایی که بندرت شاهد هستیم در رویایی با بحران‌ها اولین نکته‌ای که به ذهن افراد خطور کند «کمک گرفتن» باشد!

🍂 ظاهرا شعار سوسیالیستی «خودکفایی توسط دولت»، بیش‌تر از آن که به خودکفایی افتصادی منجر شود، به فرهنگ رسوخ کرده و فرهنگ را بیمار کرده‌است.

🍂 در واقع، اگر افکار خودکشی دارید، در وهله‌ی اول باید با اطرافیان خود صحبت کنید. اما مساله اینجاست که به دلیل همان عدم آموزش کافی و عدم وجود نهادهای مسئول، اشخاصی که با آن‌ها درباره این امر سخن می‌گویید، نمی‌دانند چه عکس‌العملی از خود نشان بدهند.

🔻فاجعه هم زمانی رخ می‌دهد که در خبرها می‌خوانیم:

"شوهر به همسر خود از قصد خودکشی می‌گوید و زن عاشقانه تمنا می‌کند اگر قرار است اقدام به چنین کاری بکند پس ابتدا باید زنِ عاشق خود را بکشد چرا که توان زندگی بدون او را ندارد".

مرد نیز ابتدا همسر و سپس خود را به قتل می‌رساند! این خبر باید ابتدا این پرسش را در ما برانگیزد که چرا همسر او، چنین پاسخ ابلهانه و خطرناکی داده‌است؟ چرا به ذهنش نرسیده‌است که می‌تواند کمک بگیرد؟ یا در بهترین حالت، چیزی نگوید و تلاش کند با روشی بهتر، مرد را از اقدامش منصرف کند؟ این داستان به ما می‌گوید که ما در برابر مسائل، نه‌تنها آموزشی ندیده‌ایم، بلکه به دلایل مختلف، از جمله دلایل فرهنگی، نیاز به کمک گرفتن را نیاموخته‌ایم.

🍂 بسیاری از مشکلات روانشناختی در جامعه با نداشتن دانش کافی اطرافیان، به بحران بزرگ‌تری ختم می‌شود؛ پس لزوما صحبت کردن با دیگران نمی‌تواند راهگشا باشد، بلکه دیگران مهم ما باید از سطحی از آگاهی و توانمندی برخوردار باشند.

🍂 امروزه عموم افراد جامعه بر توانمندی فردی تاکید دارند و این خبر خوبی‌ست، اما نظام آموزشی مستمری که به ما بیاموزد در برابر بحران‌های روحی اطرافیان‌مان چه راهی را باید پیش بگیریم، وجود ندارد.

🍂 همه‌ی ما می‌دانیم اختلال دوقطبی چیست، روانپریشی چه ویژگی‌ای دارد، و یا اختلال عدم تمرکز و اوتیسم چه هستند، اما نمی‌دانیم در مواجهه با نشانه‌های آن در دیگران نزدیک‌مان، چه کاری از دست‌مان برمی‌آید.

🍂 آموزش فردی بدون آموزش اجتماعی، باعث قطع‌شدن جریان‌های کمک‌رسان اجتماعی می‌شود. ارتباطات انسانی و اجتماعی، مهم‌ترین بخش یک جامعه است.

🍂 اینکه در جامعه‌ی شما، سخن گفتن از دردهای روان‌ِ رنج‌کشیده، تابوست یا خیر، مساله‌ی مهمی‌ست. اما مساله مهم‌تر این است که آیا می‌توانیم در صورت شنیدن آن، مداخله‌ی موثر داشته‌باشیم، یا خودمان هم بخشی از مشکل خواهیم شد؟

🍂 علاوه بر این‌ها، زمانی که نگرش «خود-درمانی» شدت پیدا کند، افرادی که با این نوع بحران دست و پنجه نرم می‌کنند، ممکن است به سخن گفتن با اطرافیان قناعت کنند و بدنبال درمان و یا کمک گرفتن از افراد ذی‌صلاح نباشند.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

2.01K viewsedited 07:39