نقدآگین

📘اغوا، تجاوز و حقّ کودکی
— از سیمون دوبووار تا حائری‌زاده-طوسی

✍🏻دکتر #شروین_وکیلی

🍂 سیمون دو بووُآر (۹ ژانویه ۱۹۰۸ – ۱۴ آوریل ۱۹۸۶) با نام اصلی سیمون لوسی ارنستین ماری برتراند دو بووار، فیلسوف، نویسنده، فمینیست و اگزیستانسیالیست فرانسوی بود که #در_چنین_روزی در ۹ ژانویه ۱۹۰۸ در پاریس در خانواده‌ای بورژوا به دنیا آمد.

✂️ برشی از متن

🍂 سیمون دوبووار را امروز به‌عنوان مجاهدی نستوه در راه حقوق زنان می‌شناسند و گاه سجایایی اخلاقی به او نسبت می‌دهند که احتمالا برای آشنایان با افکار و زندگینامه‌اش، بهت‌آور جلوه خواهد کرد. ضمن احترام به تیزهوشی و ارج گذاشتن به شیوایی نثر این بانوی فرهیخته، باید بگویم که داوری‌ام درباره‌اش، بسیار منتقدانه است. یعنی گذار از «زن‌گرایی حقوق‌مدار و آزادی‌خواهانه» به «فمینیسم موج دوم» امروزین را خطایی مفهومی، سیاست‌زدگی‌ای ایدئولوژیک و برهوتی نظری می‌بینم که پیشتر درباره‌اش چیزهایی نوشته‌ام. اما یکی از بسیار چیزهایی که اغلب دربارۀ سیمون دوبووار نمی‌دانند، آن است که تجربیاتی از ردۀ طوسی- حائری‌زاده (و به نظرم شنیع‌تر از ایشان) داشته‌است.

✂️ برشی از متن

🍂 ... سیمون دوبووار آشکارا معتقد بود اغوا و فریفتن نوباوگان کاری مجاز و مشروع است؛ چرا که زیر تأثیر ترکیبی فمینیستی از آرای مارکس و فروید معتقد بود اموری مانند سن بلوغ و زنانگی/ مردانگی برساخته‌هایی اجتماعی هستند.

🍂 از دید او «زنان زاده نمی‌شوند، بلکه ساخته می‌شوند». این انکار طبیعت، یعنی نابینایی نسبت به مفهوم زیست‌شناختی جنسیت و غفلت عمدی از روندهای آشکار و مشاهده‌پذیری مثل تکوین جنسی و تحول شخصیت زنانه و مردانه، شالوده‌ی مشترک اختلالی است که دوبووار اگزیستانسیالیست و همتاهای گاه شریعتمدار وطنی‌اش را به هم نزدیک می‌سازد.

🍂 تفاوت چندانی نمی‌کند که فکر کنیم زنان را یک نظام پلید اجتماعی مردسالار برساخته است، یا خداوندی نرینه و هوادار مردان. زنان در نهایت چیزی ساخته شده، چیزی فرعی و حاشیه‌ای، و لوازم یدکی‌ای در ماشین جنسیت هستند. تصوری که دوبووار به شکلی شگفت‌انگیز در کتاب جنس دوم خود آن را انکار، و همزمان بازتولیدش می‌کند.

🍂 بخشی از چارچوب استدلالی مشترکی که در تمام این اغواگران نوباوگان می‌بینیم، به عقایدی افراطی و آشکارا نادرست درباره‌ی مفهوم جنسیت باز می‌گردد.

🍂 همفکران دوبووار با برجسته ساختن سنتهای جاری در قبایلی دورافتاده و کم جمعیت -مثل اِتورو در گینه‌ی پاپوآ، که در آن کودکان نابالغ بعد از ختم سن شیرخوارگی، «شیر مردان» را می‌خورند!- جنسیت را امری منعطف و سیال و پا در هوا می‌دانند که بی‌ریشه‌ای در زمین، از بامی اجتماعی تراوش شده است.

🍂 این در حالی است که داده‌های مردم‌شناسانه، نشان می‌دهد سنت‌هایی مثل آنچه نزد بومیان اتورو می‌بینیم، از سویی بسیار نادر و کمیاب و تعمیم‌ناپذیر است، و از سوی دیگر، اغلب ماهیتی جنسی ندارد و به امور بی‌ربط دیگری مثل سلسله مراتب قدرت مردانه مربوط می‌شود، و در نهایت هم از سوی اغلب کودکان امری نفرت‌انگیز و شرم‌آور قلمداد می‌شود.

🍂 نسخه‌های وطنی‌ای هم موازی با این دیدگاه وجود دارند که در بافتی ظاهرا سنتی، با رنگ و لعابی بسیار کمتر، همچنان جنسیت را چیزی برساخته و پا در هوا قلمداد می‌کند؛ با این تفاوت که این بار، سازنده‌اش در گنبد آسمان بر اورنگی برنشسته و بام نزول جنسیت از نگاه پیشین بلندتر فرض می‌شود.

🍂 سیمون دوبووار در سال ۱۹۷۷.م به همراه یک روانکاو کودک به نام فرانسوا دولتو، بیانیه‌ای نوشت و در آن از مجلس فرانسه خواست تا قانون کمینه‌ی سن برای آمیزش جنسی را لغو کنند.

🍂 بر اساس این قانون، کودکان و نوجوانان تا سن ۱۵ سالگی (در ایران و بسیاری از کشورهای دیگر تا هجده سالگی) از نظر جنسی نارس و غیرفعال هستند و از این رو، هرنوع همبستری افراد بزرگسال با ایشان جرم محسوب می‌شود.

🍂 دوبووار در این بیانیه می‌گفت جنسیت امری برساخته و آفریده‌ی اجتماع است، و منع حقوقی یاد شده نوعی ستم بر کودکان و نوباوگانی محسوب می‌شود که نمی‌توانند از میل جنسی خود لذت ببرند.

🍂 این بیانیه را ژان پل سارتر، میشل فوکو، ژاک دریدا و رولان بارت امضا کردند. اما پارلمان فرانسه آن را رد کرد و بر اجرای قانون یاد شده پای فشرد. این بیانیه به نظرم نمونه‌ای رسوا از پشتیبانی ایدئولوژی‌های خطاکار مدرن از میل‌های برخاسته از اختلال جنسی است...

#زنان #نقد_روشنفکران

➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @sherwin_vakili

2.5K viewsedited 20:12