آموزشکده توانا

بیتا ملکوتی، نویسنده ایرانی، متنی در خصوص کنسرت شجاعانه پرستو احمدی نوشته و در آن از رفتار بسیاری از هنرمندان ابرانی، انتقادی شدید کرده است.

این متن به شرح زیر است:

از دیشب تا به امروز، تنها توانستم چند ثانیه از تکه‌های کنسرت «پرستو احمدی» را ببینم. تاب دیدن این همه زیبایی، این همه شکوه، این همه شجاعت را بیش از چند ثانیه نداشتم. از دیشب نور بزرگی در دلم آغاز به تابیدن کرده، عشق شگرف‌تری برای هر چه ایران و ایرانی است در جانم جوانه زده و در سرم یک حالت شیدایی و مالیخولیایی خزیده… اینجا ایران است. یک کاروانسرای متروک در حومه‌ی قم. این یک دختر ایرانی است که صدایش تا خانه‌های تک‌تک ایرانیان از همان قم تا هزاران کیلومتر دورتر در جهان پیچیده. از دیشب فکر می‌کنم برگشته‌ام به زمان قمر، زمان طاهره قره‌العین، به زمانی که مادرم رفت به تظاهرات ضد حجاب اسفند ۵۷، به زمانی که هما دارابی خودش را آتش زد. به زمان دختران خیابان انقلاب، به زمانی که مهسا به قتل رسید. به زمانی که زنان به قوانین قرون وسطایی ملاها نه گفتند. اینجا ایران است. نگاهش کنید. به لباس سیاه دکلته‌اش، به موهایش که بوی زیتون می‌دهند، به دهانش که فریاد آزادی هزاران دانه‌سرخ انار رها شده است. به آن مردهای نوازنده نگاه کنید. به آرامش درونی‌شان، به زیست صادقانه‌شان، به نه گفتنشان به هر چه بی‌عدالتی و تباهی است. با شما هستم آقای همایون شجریان، شما که در کنسرت‌های جهانی‌تان، ترانه‌های هایده و مهستی را می‌خوانید اما حتی جرات ندارید نام آن‌ها را به زبان بیاورید. با شما هستم آقای مرتضی عقیلی که در کهنسالی هم جرات ندارید نام بازیگران بزرگ زن سینمای قبل از انقلاب ایران را بیاورید و طوری روی صحنه‌ای که قرار است لوح بگیرید، از فردین و بهروز وثوقی حرف می‌زنید که انگار پوری بنایی و آذر شیوا و نوری کسرایی و فروزانی از ازل وجود نداشته. با شما هستم تمام بازیگران زن و مرد و سینماگرانی که از ترس و جبونی، حتی روی صحنه‌های جوایز خصوصی جرات نمی‌کنید از همکاران زن شریف‌تان کلمه‌ای به زبان آورید که به ناحق ممنوع‌الکار شده‌اند. با شما هستم، همه‌ی شما دست‌اندرکاران سریال‌های مبتذل پخش خانگی که ساخته‌هایتان توهین به هملت و اتللو و شکسپیر و‌ سالها فعالیت بی‌ادعای هنرمندان این مملکت از زمان آربی تا بیضایی است، شما کمدین‌ها و آشغال‌سازها که رقصیدن مردها برایتان آزاد و شادی آور است و با صحنه‌های رقص تهوع‌آور فیلم‌هایتان، که صد رحمت به فیلم فارسی که دست کم زنان هم حق آزادی داشتند و اصالت داشتند، روی بزدلی را برای چاپیدن پول این مردم سفید کرده‌اید، با شما هستم.
با خانم ژاله صامتی و شبنم‌ مقدمی که داور مسابقات خوانندگی وقیحانه هستید که نصف جمعیت ایران در آن جایی ندارند، حق آواز ندارند. شما که می‌خوانید «دو تا چشم رطب داری، همیشه از عشق تب داری» اما انقدر حقیرید که نام «شاهرخ» را نمی‌برید که در غربت دق کرد و مرد. شما که از همان تولیدات موسیقی و شعر و فیلم قبل از انقلاب پول می‌سازید و هنوز توی تریبون‌ها از ابتذال آن هنر می‌گویید. از فیلم دورازی تا فیلم مستقل‌تان آبشخور همان تولیدات هستید بزدل‌ها. با شما هستم که هنوز قبول نمی‌کنید که با انقلابتان، زندگی چند نسل را به قهقهرا بردید، به فقر و فلاکت رساندید، ما را صد سال به عقب راندید، اما انقدر بزدل و حقیرید که جرات یک معذرت خواهی ساده را هم ندارید و هنوز دوقرت‌و نیمتان هم باقیست که ما بر حق بودید. از شاهرخ مسکوب مثال می‌زنید و شاملو و همه‌ی فریب‌خوردگان. اما مسکوب انقدر شجاع بود که کمی بعد از انقلاب بنویسد، ما همان زمان که از زنان آزاده‌ای که بر ضد حجاب تجمع کردند، حمایت نکردیم، شکست خوردیم. دیگر از شاهرخ مسکوب مثال نیاورید، ای سیه‌روزان تاریخ. روز داوری دور نیست.

نظر شما چیست؟ چقدر با این نقد موافق هستید؟

#پرستو_احمدی
#زن_زندگی_آزادی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

👍86💯7❤6👌1

3.8K viewsedited 23:15