📘«وطن» هیچ‌وقت مسأله‌شان نبود!
(۱/۲)
✍🏻#آرمان_امیری

🍂 در بخشی از کتابِ «نشخوار رؤیاها»، آریل دورفمن خاطره‌ی روزی را تعریف می‌کند که به‌همراهِ باقیِ همکارانِ جهانی‌اش تلاش می‌کنند تا نماینده‌ی «دولت پینوشه» را از انجمنِ قلم اخراج کنند.

🍂 او تعریف می‌کند که پیش از شروعِ جلسه، نماینده‌ی شیلیایی به سراغش می‌رود و با او دست می‌دهد و با حفظ احترام یادآوری می‌کند که هر دو هم‌وطن هستند، هرچند حالا در دو جناح سیاسی مقابل هم قرار گرفته‌اند و ...، اینجا، دورفمن منفجر می‌شود و شروع به فحاشی می‌کند. به قول خودش، «فاشیست و جنایتکار» کمترین فحشی‌ست که به نماینده‌ی دولت شیلی می‌دهد.

🍂 در نهایت، به لطفِ لابیِ رفقایِ چپ‌گرا در سراسر جهان، طرحِ اخراجِ «دولت پینوشه» از انجمن قلم رای می‌آورد و دورفمن جشن می‌گیرد. به اینجای کتاب که رسیدم، تعجب کردم. چطور دورفمن با افتخار از تحریم هنری کشورش به‌واسطه‌ی روی کار آمدن یک رژیم دیکتاتوری خاطره تعریف می‌کند، درحالی‌که هم‌تایان و هواداران سیاسی‌اش در ایران، عین همین مطالبه در مورد رژیم جمهوری اسلامی را با شدیدترین حملات تخطئه می‌کردند؟

🍂 در تمام این سال‌ها که گه‌گاه پیشنهاداتِ مشابهی جهتِ تحریم‌های هنری علیه نمایندگانِ رژیم حاکم مطرح می‌شد، رفقای ایرانی جناب دورفمن برای ما از «بی‌مرز بودن هنر» و «ضرورت تداوم آن برای رهایی انسان‌ها» داد سخن می‌دادند؟

🍂 دورفمن این بخش از خاطراتش را کمی با آب‌وتاب بیشتری تعریف می‌کند؛ احتمالا از این بابت که خودش در آن نقش فعالی بازی کرده‌است؛ اما چند فصل جلوتر، بدون تمرکز خاصی اشاره می‌کند که «چون کالاهای کشور پینوشه تحریم بود»، در فلان جشنی که در فرانسه گرفتیم، محصولات غیرشیلیایی سفارش دادیم.

🔺این یکی برایش اینقدر بدیهی و طبیعی‌ست که حتی توضیحی هم در موردش نمی‌دهد! خرید کالای شیلی را هم تحریم کرده بودند؟ هواداران سینه‌چاک کارگران شیلی، خرید محصولات این کارگران را تحریم کرده‌بودند؟ و کسی هم اعتراضی نداشت که «فشار این تحریم‌ها فقط به اقشار فرودست وارد می‌شود»؟ و کسی هم استدلال نمی‌کرد: «شما صد تا تحریم کن، پینوشه و دولت‌مردانش که گرسنگی نمی‌کشند، کمر جامعه‌ی مدنی می‌شکند»؟

🍂 اینجا دیگر واقعا به فکر فرو رفتم، چون این دومی دعوایی بود که به‌مراتب جدی‌تر در این سال‌ها مطرح شد. به‌ویژه چند سال پیش، که به دلیل چند یادداشت، پای خودم بیشتر به میانۀ بحث‌ها باز شد و صابونِ پیوندِ رفقا با «ناسیونالیست‌های محور مقاومت» به تنم خورد.

🍂 چه کسی‌ست که فراموش کند در چنین مواقعی، چطور همه «نگران ایران» می‌شدند و هر پیشنهادی برای تحت فشار قرار دادن رژیم دیکتاتوری را «خیانت به مردم ایران» می‌خواندند؟ اینجا البته کسی نبود که «کشور شیلی» را به‌سادگی «کشور پینوشه» بخواند! اینجا فقط «ایران» داشتیم، که تنها راه دلسوزی برایش، سینه سپر کردن مقابل هر خطری بود که خدشه‌ای به سیمای رژیم حاکم بیندازد!

🍂 چند شبی‌ست که همراه با خواندنِ جدیدترین کتاب ترجمه شده از جناب دورفمن، ضمنِ مرورِ تمامیِ تلاش‌هایی که او و دیگر رفقایش برای تحتِ فشار قرار دادنِ رژیم پینوشه انجام دادند، به همین پرسش‌ها فکر می‌کنم و به تناقضِ آشکاری که در رفتارِ چپ‌گرایان دیده می‌شود، در مواجهه با رژیم‌هایی همچون شیلی یا آفریقای جنوبی با رژیم حاکم بر ایران.

🔻در نهایت، به دو پاسخ رسیدم که یکی جنبه‌ی بیرونی و جهانی دارد، و دیگری جنبه‌ی درونی و کاملا بومی:

1️⃣ در جنبه‌ی نخست، به‌گمانم دغدغه‌ی جریان چپ، هرگز هیچ کشور و هیچ سرزمینی نبوده‌است (خود دورفمن اصالتا شیلیایی نبود). هدف نهایی همه‌شان، به‌چالش کشیدن چیزی‌ست که برای توصیفش از کلیدواژه‌ی «نظم جهانی سرمایه‌داری» استفاده می‌کنند. این کشورها، این سرزمین‌هایی که گاه در آن زاده می‌شوند و گاه فتحش می‌کنند (مثل چه‌گوارای آرژانتینی که به زور اسلحه در کوبا انقلاب کرد)، تنها و تنها سنگرهایی هستند که رفقا از داخلِ آن به قلبِ نظامِ سرمایه‌داری، یعنی ایالات متحده و هم‌پیمانان آن شلیک کنند.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @DivaneSara

📘«وطن» هیچ‌وقت مسأله‌شان نبود!
(۲/۲)
✍🏻#آرمان_امیری

🍂 حال، اگر دست بر قضا، با یک رژیم دیکتاتوری مواجه شدند که به‌نوعی هم‌پیمان غرب به حساب می‌آید (مثل دولت پینوشه)، هر تحریم و هر فشاری، ولو مبارزه مسلحانه و ارسال نیروی نظامی از «کشورهای دوست»، مجاز و مشروع و قهرمانانه می‌شود (می‌دانید کوبا به چند کشور در سراسر آمریکای لاتین و حتی آفریقا تسلیحات نظامی در سطح تانک فرستاده بود؟)، اما وقتی کشور دیکتاتوری، به‌طرز عجیبی خودش در «غرب‌ستیزی» گوی سبقت را از چپ‌ها هم ربود، آن‌گاه دیگر دفاع از آن خودش در اولویت قرار می‌گرد. البته که اگر معجزه‌ای دست بدهد و ناگهان چپ‌ها بتوانند در این کشور قدرت را به دست بگیرند که چه بهتر؛ اما اگر هم نشد، هدف اصلی، همان ستیز با نظم جهان است که به هر حال حاصل می‌شود!

2️⃣ جنبه‌ی دوم و بومی ماجرا اما، محصول یک سری تجربیات و مشاهدات شخصی‌ست. هرچند رژیم حاکم، در قبضه‌ی عرصه‌ی سیاسی و سپس عرصه‌ی اقتصادی بسیار تمامیت‌خواه است، اما کاملا زیرکانه و عامدانه، میدان کوچکی از فعالیتِ فرهنگی و اجتماعی را برای یک‌سری از بازیگران نسبتا کنترل شده آزاد گذاشته‌است. بازیگرانی که می‌توانند نقش واسطه بین فرنگ بدوی رژیم حاکم با زبان قابل فهم جهان را ایفا کنند و برای ضدهنرترین رژیم تاریخ، محصولاتی تولید کنند که به برترین جوایز هنری جهان دست پیدا کند!

🍂 اینجا، دقیقا همان میدانی است که به صورت رانتی و کنترل شده، تا حد بسیار زیادی به قبضه همین رفقا درآمده است. قربانیان ظاهری سرکوب سیاسی، که به طرزی پیچیده و منحصر به فرد، به رانت‌خوارهای یک میدان هنری بدل شده‌اند که تا فیهاخالدون، زیرِ رصد و کنترلِ نهادهای امنیتی‌ست.

🍂 هرگونه اقدام جهانی برای تحریم یا اعمال فشار بر این میدان فرهنگیِ «آکواریومی»، به همان اندازه که ویترین وجاهت رژیم را تهدید می‌کند، کاسبی انحصاری و پر-رونقِ این قشرِ نیمه‌وابسته با زیست انگلی را هم به خطر می‌اندازد.

.


#سیاست #نقد_چپ #چپ_ایرانی #غرب‌ستیزی #چگوآرا #غرب

➖➖➖

🌾 @Naqdagin | @DivaneSara

📺 نگاه اسطوره‌ای به زن (۳) (+)
— اسطورۀ زن

🎙#داروین_صبوری (جامعه‌شناس)

🔸زنان در پهلوی دوم احساس می‌کردند آنچه به آن رسیده‌اند، به‌سادگی بوده و و امری طبیعی، و هرکسی بود، چنین می‌شد

❓چه فضایی در دهۀ ۵۰ بر سپهر سیاسی و اندیشۀ کشور حاکم بود؟ چپ‌ها و اسلام‌گرا ها در دهۀ ۵۰ چه نگاهی به زن داشتند؟

❓امثالِ هما ناطق چه نقشی در شکل‌گیری دیدگاهِ زنان داشتند؟ ملی‌گرایان و مذهبیون چه نگاهی به زن داشتند؟ چرا به یک‌باره جامعۀ ایران به تمام نمادهای زنانگی حمله کرد و آنها را شیطانی دانست؟

🔸دربارۀ گوگوش و نقشی که ایفا می‌کرد و داریوش و نقشِ حزب توده در شکل‌دهیِ ذهنیتِ هنرمندان

🔸آنچه علی شریعتی و آل احمد بعنوان الگو برای زنان ساختند

.


#زنان #آینه_تاریخ #نقد_چپ #چپ_ایرانی #نقد_فرهنگ #جامعه‌شناسی #پهلوی #انقلاب_اسلامی #گوگوش #داریوش #حزب_توده #زن‌ستیزی #فرح_دیبا #علی_شریعتی #آل_احمد #دکتر_شریعتی #محمدرضا_پهلوی #محمدرشاه_شاه #رضا_شاه

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 فیلم سینمایی «کیک محبوب من»
📀 کیفیت 360p

🎥 فیلم سینمایی «کیک محبوب من»
💠 نسخۀ اورجینال
🔰 ژانر: کمدی | درام | عاشقانه
📆 سال تولید: ۱۴۰۳
📆 سال انتشار: ۱۴۰۳
👥 بازیگران: لیلی فرهادپور، اسماعیل محرابی، محمد حیدری، ملیکا پازوکی و...
👤 کارگردان: مریم مقدم و بهتاش صناعی‌ها

📄 خلاصه داستان
مهین زنی هفتاد ساله است که سال‌ها تنها زندگی کرده و تصمیم می‌‌گیرد روال کسالت‌‌‌بار زندگی فردی خود را بشکند و زندگی عاشقانه‌‌ای را برای خود احیا کند. او در همان قدم اول برای رسیدن به مسیری جدید، در برخوردی غیرمنتظره، با شبی فراموش‌نشدنی مواجه می‌‌شود.

IMDb My Favourite Cake (2024)

.


#فیلم #فیلم_سینمایی #کمدی #درام #عاشقانه #دانلود_فیلم #حجاب_اجباری #گشت_ارشاد #حجاب

➖➖➖

🌾 @Naqdagin