نقدآگین

📘از زباله تا زوال (۲)
— فومن، تجسم جهنم‌شدگی زیست‌جهان در حکومت اسلامی

🧟‍♂️ در شگفت‌انگیزترین تناقض تاریخ، درست زمانی که زمین در آستانۀ نوروز از شوق زایش می‌تپد و هستی سرشار از نوید رستاخیز است، مومنان مغز-باخته و گسسته-خرد را با تازیانۀ تبلیغ به سوی گورستان‌ها می‌رانند؛ نه بر سوگواری، که برای اجرای آیین‌های وارونه‌ای که مرگ را جشن می‌گیرد و زندگی را لعنت می‌کند.

⚰️ در این نمایشِ شیطانی، قبورِ شهدا به صحنه‌های نورپردازی‌شده تبلیغات بدل شده‌اند—جایی که اشک‌های ساختگی به جای عطرِ بهاران، بوی تعفن دروغ می‌پراکنند. اینجا، مرگ دیگر نقطهٔ پایان نیست؛ حملهٔ سازمان‌یافته‌ای است به روانِ جمعی، هزاربار تکرارشده با نورافشانی‌های خون‌رنگ، تا جایی که تنِ مردم نه زیستگاهِ جان، که گورستانی متحرک شود. و اینگونه، نظامِ مرده‌پرست، حتی فصلِ زایشِ طبیعت را نیز به مراسم تدفین خودکامگی بدل می‌کند.

📚 کتاب‌های درسی، این ماشین‌های شست‌وشوی مغزی نظام،
📺 رسانه‌های فرمایشی، این بلندگوهای دروغ،
🕌 حوزه‌های تربیتی، این زندان‌های روح،
🔺همه و همه صحنه‌های از پیش تعیین‌شده‌ای برای نمایشِ مرگ‌پرستی اجباری هستند.

⚰️ مرگی که در قاب‌های پرزرق‌وبرق تبلیغات، با دیالوگ‌های ساختگی و چهره‌های گزافه‌گرایانه، هر روز و هر ساعت به خوردِ ذهن‌های معصوم داده می‌شود. بلندگوهای رژیم جای بوی خاکِ تازه و عطر رویش بهار را گرفته‌اند تا فریادهای ساختگیِ سوگ را به جای ترانه‌های زندگی بنشانند.

🔊 اینجا، حکمرانی بر مردمِ خسته و فرسوده نه با صف‌آرایی سربازان، که با بمبارانِ بی‌امانِ مناسک دروغین و ایدئولوژیک تداوم می‌یابد؛ حمله‌ای خزنده و نامرئی که از مدارس تا رسانه‌ها، از کوچه‌ها تا خانه‌ها پیشروی می‌کند تا هیچ ذهنی از چنگالِ این شست‌وشوی بزرگ جان سالم به در نبرد.

🖤 این چرخشِ سیاهِ تاریخ، نه فقط فومن، که تمام ایران را به دوزخِ رویاهای سرکوب‌شده و فرداهای سوخته تبدیل کرده است. بازاری عظیم از نفرت و فلاکت که در آن کالای اصلی، جان‌های له‌شده و امیدهای بر باد رفته‌اند؛ کالاهایی که هر روز به حراج گذاشته می‌شوند تا سوداگرانِ مرگ، مافیای قدرت و شبکه‌های پلیدِ ثروت و جنایت، سهم خود را از این خوانِ یغما ببرند.

🏴 در این سرزمینِ اشباح، زندگی گروگانِ مراسمی پوچ و آیین‌هایی وارونه است که هر سپیده‌دم، به جای طلوع خورشید، سیاهی یک شب بی‌پایان را نوید می‌دهند.

🏥 حکومتی که از ساخت بیمارستان عاجز است، در معماری رنج و تباهی استاد است. آن‌جا که نمی‌تواند دارویی بسازد، درد را به هنرنمایی‌ای شیطانی تبدیل می‌کند — نه برای التیام، که برای نمایشی هراس‌انگیز از سلطه. با دستانی لرزان از بی‌کفایتی، قلمو را در خون مردم فرو می‌برد و بر دیوارهای شهر، تابلویی از فلاکت می‌کشد؛ تابلویی با قاب‌های زرین و نورپردازی‌های فاخر، تا زخم را به جشن تبدیل کند.

🍞 نان را از دهان کودکان می‌دزدند، اما گرسنگی را در ویترینی بلورین به نمایش می‌گذارند — گرسنه‌ای که باید زیبا بمیرد، در حالی که دستانش به شکل هنرمندانه‌ای شکسته شده‌است. از استخوان‌های برآمده از پوست، مجسمه‌هایی می‌سازند و در میادین شهر می‌گذارند، نه برای بیداری وجدان‌ها، که برای عادت دادن چشم‌ها به «منظرۀ بردگی».

🍂 اینجا رنج به کالایی لوکس تبدیل شده است؛ کالایی که باید در نور مناسب دیده شود، با زاویه‌ای حساب شده عکاسی شود، و در شبکه‌های اجتماعی با هشتگ همدلی به فروش برسد.

📷 در این سرزمین وارونه، تصویر فقر جای واقعیت آن را گرفته است. مردمی که باید فریاد بزنند، به تماشاچیان ساکت درد خود تبدیل شده‌اند. حکومت، همچون کارگردانی بیمار، نه تنها مردم را به گرسنگی می‌کشاند، بلکه از آنها می‌خواهد در قاب دوربین، گرسنگی را "زیبا" تجربه کنند.

🩸 این است اوج شقاوت: وقتی جمهوری اسلامی زخم را نه برای درمان، که برای نمایش بهینه می‌آراید؛ وقتی فقر را قاب می‌گیرد و بر سینه‌ شهر می‌کوبد؛ وقتی از اشک یتیمان، جواهر می‌سازد و بر گردن تاریخ می‌آویزد؛ و بدین سان، جامعه تبدیل به گالری عظیمی از رنج‌های لوکس شده است — گالری که در آن بیننده و قربانی یکی‌اند، و دیدن، خود شکلی از شکنجه است.

⚰️ در این نمایشگاه مرگ‌آور، هر "اثر هنری" حکومت، جسدی کوچک است از کودکی که هنوز نفس می‌کشد؛ کودکی که باید: در سکوت تحسینِ دروغینِ مسئولان، له شود، در سکوت رسانه‌های فرمایشی، جان بسپارد، و در سکوتِ کوچه‌های تاریک، ناپدید گردد.

🎬 این است هنر شیطانی نظامی که به جای نان، "نمایش گرسنگی" می‌دهد؛ به جای درمان، "تئاتر بیمارستان‌سازی" اجرا می‌کند؛ و به جای زندگی، "مجسمه‌های زنده رنج" می‌سازد.

🛑 این حکومت، رنج مردم را "ثابت" نگه می‌دارد، آن را "به نمایش" می‌گذارد، اما هیچ کار و حرکتی برای تغییر واقعی انجام نمی‌دهد.

(ادامه دارد)
➖➖➖

🌾 @Naqdagin

1.28K viewsedited 10:26