آرمیتا پاویر، زندانی سیاسی سابق، از مأموری به نام سمیه غفوری، که او را در بازداشتگاه مورد ضرب و شتم قرار داده بود، شکایت کرد.
او در شبکه اجتماعی ایکس خطاب به این مامور نوشت:

‏«سمیه غفوری! یازدهم آبان که منو وحشیانه تو اون سالن خلوت که جز خودم و خودت کسی نبود، با نقشه ی شوم قبلی و نمی‌دونم به دستور کی، به قصد کشت مورد ضرب و شتم قرار دادی و همکارانت با اینکه میدونستن چه بلایی سرم آوردی، تکذیب کردن و خانواده و عزیزانم رو که نگرانم بودن تا پاسی از شب ‏با گاز اشک آور و تهدید به حبس و بازداشت تلاش میکردن از جلوی زندان متفرق کنن، فکرشم نمیکردی من به لطف و مرام زندانیا از پشت اون میله ها زنده بیرون بیام و پیگیرشکایتم باشم نه؟؟بهت گفته بودم دعا کن زنده بیرون نرم از زندان که بابت اون روز و همه اشکای مادرم پشیمونت می‌کنم.»

او همچنین نوشت:

«نتیجه این پرونده هر چی باشه برای من بُردِ محضه، اگر رای بنفع سمیه غفوری صادر بشه، گواهی مطقن بر این ادعاست که دستور دهنده این ضرب و شتم با قصد کشت، سیستم بوده، اگر علیه سمیه غفوری صادر بشه، یعنی این سیستم در قربانی کردن نیروهای خودی برای حذف ردپای خودش، بی نظیر عمل می‌کنه!»

#آرمیتا_پاویر #سمیه_غفوری #شکنجه #یازی_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

حکم سه سال حبس کوروش جلیل، شهروند اهل یاسوج، پس از درخواست واخواهی و محاکمه مجدد توسط شعبه ۱۰۱ دادگاه کیفری دو شهرستان بویراحمد، عیناً تأیید شد. این حکم که به ریاست علی‌اکبر غریب‌پور، معاون قضایی دادگاه‌های عمومی و انقلاب یاسوج، صادر شده، به مدت یک سال به حالت تعلیق درآمده است.

جلسه واخواهی آقای جلیل در تاریخ ۳ دی‌ماه برگزار شد و به بررسی اتهاماتی از جمله اهانت به بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، تجمع غیرقانونی، اهانت به مقدسات اسلام، اهانت به مقام رهبری و تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی اختصاص داشت. این شهروند پیش‌تر نیز توسط همین شعبه به تحمل سه سال حبس محکوم شده بود.

علاوه بر این، کوروش جلیل اخیراً در بخشی دیگر از پرونده خود توسط شعبه ۱۰۸ دادگاه کیفری دو بویراحمد، به اتهام نشر اکاذیب، به پرداخت یک میلیون تومان جزای نقدی محکوم شده است. همچنین، وی پیش‌تر توسط دادگاه انقلاب شهرستان بویراحمد به اتهام فعالیت تبلیغی مستمر علیه نظام به یک سال حبس محکوم شده بود.

آقای جلیل در تاریخ ۴ خردادماه امسال توسط نیروهای اداره اطلاعات یاسوج بازداشت و پس از چند روز بازداشت در بازداشتگاه این نهاد امنیتی به زندان یاسوج منتقل شد. وی در تاریخ ۴ تیرماه با قرار کفالت از زندان آزاد شد.

کوروش جلیل، فرزند اردشیر و متولد ۱۳۶۰، پیش از این نیز به دلیل فعالیت‌های خود سابقه بازداشت و پیگردهای قضایی داشته است.

#کوروش_جلیل #یاسوج #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

کریم باقری، سرمربی پرسپولیس در نشست خبری پیش از بازی با هوادار، درباره عدم حضور در بازی روز گذشته تیم منتخب ۹۸ با منتخب استقلال و پرسپولیس برای بازگشایی ورزشگاه آزادی (آریامهر) گفت: «من برای بازی دیروز دعوت بودم. اما راستش را بخواهید وقتی دیدم علی دایی و پرویز برومند برای این بازی دعوت نشده‌اند، من هم تصمیم گرفتم در این بازی شرکت نکنم. به هرحال دنیا فوتبال ایران را با علی دایی می‌شناسد و فکر نمی‌کنم با کنسل کردن و بازی ندادن و دعوت نکردن او به این بازی‌ها علی دایی کوچک شود»

لازم به ذکر است، اخیرا در یک مراسم پرویز برومند، دروازه‌بان سابق استقلال تهران و تیم ملی، هنگام پخش سرود جمهوری اسلامی از جایش بلند نشد و به سرود رژیم بی‌اعتنایی کرد، او در اعتراضات سال ۱۴۰۱ نیز کف خیابان حضور داشت و بازداشت شده و مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود.
علی دایی هم اخیرا به استاندار خراسان بی‌اعتنایی کرده و برای پرهیز از گفتگو با او، خودش را به خواب زده بود.

حمایت کریم باقری از دایی و برومند مورد توجه قرار گرفت. کاش در همه گروه‌های اجتماعی، ورزشکاران، خوانندگان، موسیقی‌دانان و ... رسم شود که مراسم‌های حکومتی را تحریم کنند و از افرادی که توسط حکومت بازداشت یا محروم شده‌اند، حمایت کنند.

عدم همکاری و تحریم، از تاکتیک‌های مبارزات مدنی است که در صورت فراگیر شدن، می‌تواند مؤثر باشد و موجب همبستگی نیروهای اجتماعی شود.

#کریم_باقری #علی_دایی #پرویز_برومند #عدم_همکاری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
دکتر حسن باقری‌نیا استاد دانشگاه و پژوهشگر در این ویدیو به جایگزینی آموزش اخلاقی به جای آموزش دینی بر اساس مطالعات مارتین سلیگمن پرداخته است.

آموزش مذهبی گاهی با فرقه گرایی و تعصب همراه می‌شود و بسیاری از افراد در دنیای امروز ترجیح می‌دهند به جای آموزش مذهبی، به پرورش اخلاق بپردازند.
به عبارت دیگر، به جای آموزش دینی، به آموزش اخلاقی روی آورند.

حال اگر بخواهیم به آموزش اخلاق بپردازیم، چه فضایل اخلاقی را باید آموزش دهیم؟

مارتین سلیگمن و همکارانش در روانشناسی ایجابی یا مثبت‌نگر، 24 فضیلت اخلاقی را در شش حوزه معرفی کرده‌اند.

آن‌ها با مطالعه گسترده در فلسفه، ادیان، عرفان و ادبیات، این فضایل را استخراج کرده و سپس با انجام پژوهش‌های میدانی، ارتباط آن‌ها با سلامت روان، رضایت از زندگی و خوشبختی را بررسی کرده‌اند.

شش حوزه فضایل اخلاقی
این ۲۴ فضیلت اخلاقی را می‌توان در شش حوزه اصلی دسته‌بندی کرد:
حکمت: شامل خلاقیت، کنجکاوی، بازاندیشی، قضاوت درست و ...
شجاعت: شامل شجاعت، پایداری، صبر، صداقت و ...
انصاف: شامل میانه‌روی، بخشش، تواضع، احتیاط، خودکنترلی و ...
انسانیت: شامل عشق، مهربانی، هوش اجتماعی و ...
عدالت: شامل انصاف و عدالت، رهبری، کار گروهی و ...
تعالی: شامل قدردانی، سپاسگزاری، شوخ‌طبعی، معنویت و امیدواری و ...

رابطه فضایل اخلاقی و مغز
پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این شش حوزه فضایل اخلاقی با بخش‌های مختلف مغز در ارتباط هستند.
به طور ساده، می‌توان گفت که:
حوزه شجاعت و انصاف: با بخش‌های قدیمی‌تر مغز مرتبط هستند که مسئول بقای فرد و کنترل تکانه‌ها هستند.
حوزه انسانیت و عدالت: با بخش‌هایی از مغز مرتبط هستند که مسئول تعاملات اجتماعی و احساس تعلق هستند.
حوزه حکمت و تعالی: با بخش‌هایی از مغز مرتبط هستند که مسئول تفکر انتقادی، خلاقیت و درک معنوی هستند.

در بخش‌های بعدی، به بررسی دقیق‌تر هر یک از این فضایل اخلاقی و اهمیت آن‌ها در زندگی خواهیم پرداخت.

#اخلاق #آموزش_مذهبی #فرقه_گرایی #سلیگمن #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

*ابلهان را همه شربت ز گلاب و قند است
قوت دانا همه از خون جگر میبینم*

زمان ،زمان کفتارهاست؛
وقتی شیرها در بند، سکوت کرده اند.
امّا آگاه باشید این آرامش قبل از طوفان است.
اندکی صبر ، سحر نزدیک است.
 مردم جامعه ی امروز قدرت تمیز درست از نادرست را دارند اما شما نه.
 دزدی و چپاول بیت المال منکر بزرگ است و بزرگتر از آن مفت خوری مزدوران منبر نشین است که با روضه خوانی و خواب کردن چشم مردم نادان با قرص دین، حقوقهای نجومی دریافت میکنند و معلمین مملکت که بزرگترین نقش در پیشرفت آگاهی جامعه را دارند در تامین زندگی خویش مانده‌اند.
خدا را شاهد بگیرید و بس کنید بیان این دروغهای بزرگ را، بزرگترین منکر دنیا شمایید که تظاهر میکنید.
(آزادی)

*اسب تازی شده مجروح به زیر پالان
طوق زرین همه در گردن خر میبینم*
 *(دوبیت شعر، ابن یمین)*

چه کردیم با حکم گردان سپهر؟
که برده‌است از میهن آیین مهر؟
از این ظلم و آشفتگی خسته‌ام 
که از میهنم مهر نگسسته‌ام
که این شهرِ آباد، ویرانه خواست؟
که ویرانگی بهر این خانه خواست؟
دل مادران زخمی از تیغ کین
به خون خفته مردان ایران زمین
خبر نزد اسفندیاران برید!
بر رستم زابلستان برید!
که ایران گرفتار ضحاک شد
دل مام میهن ز غم چاک شد
همه جشن‌ها یک به یک شد عزا
کجایید گُردان ایران؟ کجا؟
جدل بر سر دین و دنیا چراست؟
خدا داند "این مُلک" ایمان ماست!
مسلمان و زردشتی و ارمنی
به هر دین، تو فرزند این میهنی!
نمانَد گر این خاک بر جای خود 
چه امید ما را به فردای خود؟
بگو خانهٔ ظلم ویرانه باد!
از این سر زمین، دور، بیگانه باد!
دل مردم پاک این سرزمین 
پر از خنده و شوق مستانه باد!
اگر چه جفا خاک ایران گرفت
وفا روشنی بخش کاشانه باد!
به خواب ابد شحنه و محتسب!
و هر جای این خاک، میخانه باد!
الهی ستون‌های این سر زمین 
برای سر خستگان شانه باد!
نمانیم ما همچنان سوگوار
بخوان با من از باز گشت بهار
بخوان رودها را به جوش و خروش
بگو می‌رسد صبح فردا سوار
تو بگذار با غیرتت، هم‌وطن!
قدم‌های مردانه در کارزار
کز آنی که کرده‌است ما را اسیر
بگیریم آرام و صبر و قرار
چراغی در این خانه روشن کنیم
بتازیم بر جهل، در شام تار
به خورشید فرهنگ خود رو کنیم
نهال خرد تا بیاید به بار

علی رضا جعفری(آزادی)

#فقر_فساد_گرونی #نه_به_جمهورى_اسلامى #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مجتبی مقیسه، از بازداشت‌شدگان خیزش انقلابی ۱۴۰۱ در سبزوار، بار دیگر بازداشت شد

مجتبی مقیسه، زندانی سیاسی سابق اهل سبزوار که با قرار وثیقه آزاد بود، امروز ۱۱ دی ۱۴۰۳ برای ارائه دفاعیات به شعبه هفتم دادیاری سبزوار به ریاست قاضی حکم‌آبادی احضار شد.

در این جلسه دادیار پرونده قرار وثیقه را به بازداشت موقت تبدیل کرد و بدین ترتیب مجتبی مقیسه به زندان سبزوار منتقل شد.

مجتبی مقیسه همراه برادرش مهرداد مقیسه و چند نفر دیگر در مهر ماه ۱۴۰۱ اوایل خیزش انقلابی در پی درگیری با بسیجیان متعرض به یک دختر، با هجوم وحشیانه ماموران به منزلشان بازداشت شده بودند. برای مجتبی و مهرداد در ابتدا حکم سنگینی صادر شده بود، اما در نهایت حکم اجرا نشد و پرونده مختومه شد.

این دو برادر در طی این سال‌ها بارها احضار شدند. چند ماه پیش مهرداد مقیسه در پی درگیری با چند بسیجی بازداشت شده بود، مجتبی مقیسه هم که برای پیگیری وضعیت او به دادسرا رفته بود، بازداشت شد و در دادیاری برای هر دو برادر پرونده‌ای تشکیل شد و با وثیقه موقتا آزاد شدند.
پرونده آن‌ها همچنان در مرحله تحقیقات در دادیاری سبزوار است و به دادگاه ارجاع نشده است.
آن‌ها چند روز پیش برای آخرین دفاع پیش از ارسال پرونده به دادگاه، به دادیاری احضار شده بودند که مجتبی مقیسه پس از حضور در جلسه بازداشت شد.
هنوز هیچ اطلاعاتی درباره اتهامات اولیه، دلایل بازداشت و سایر جزئیات این پرونده در دسترس نیست.


#مجتبی_مقیسه #سبزوار #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

یک فایل صوتی از تماس کوشان پیرزاده، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، به دست ما رسیده که در آن او از دوستان و فعالان گلایه می‌کند که چرا با خانواده‌اش تماس نمی‌گیرند و جویای حال خود و خانواده‌اش نمی‌شوند.
او می‌گوید «به همسرم هم گفتم، اینجا اگر هم بمیرم، نهایتا یک هفته به یادم خواهند بود (و با شما تماس می‌گیرند). الان که زنده‌ام و نفس می‌کشم، کسی از شما خبری نمی‌گیرد.»
کوشان می‌گوید «حداقل حالی بپرسید، شب یلدا با یک مناسبتی تماسی بگیرید... او می‌گوید یعنی حقم نیست من گلایه کنم از دوستانم؟ انصاف نیست که ما با وجود اعتصابات، لب‌دوزی، پلک‌دوزی و خودسوزی، اینجوری مانده‌ایم.»

او در ادامه از بیماری‌های خود از جمله درد در ناحیه قلب، زانو درد و کمردرد و آسم و انواع داروهایی که مصرف می‌کند خبر داد.

در این تماس آقای پیرزاده تاکید داشتند که ایشان را کوشان صدا بزنند.

ـ تماس با خانواده‌های زندانیان سیاسی و پیگیری وضعیت آن‌ها، کمک در حد مقدور و ابراز همدلی و مهر، حداقل کاری است که باید انجام داد.
کوشان پیرزاده پدر یک دختر نوجوان است و سال‌هاست که به خاطر مقاومت خود از بودن در کنار خانواده‌اش محروم مانده است.
در این وضعیت اسف‌بار اقتصادی مملکت، حمایت از خانواده‌های زندانیان سیاسی امری ضروری است.

#کوشان_پیرزاده #زندانی_سیاسی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مهدی یراحی، خواننده و آهنگساز، درباره حکم شلاق خود نوشت:

«برای اجرای حکم ۷۴ ضربه شلاق آماده‌ام و ضمن محکوم کردن این شکنجه ضد بشری، هیچگونه درخواستی برای لغو آن ندارم.

‏⁧ #آخرین_ضربه_رو_محکمتر_بزن ⁩
‏⁧ #مهسا_امینی ⁩»

وکیل مهدی یراحی، از پایان حکم یک‌سال حبس او که به پابند الکترونیکی تبدیل شده بود، خبر داد و گفت: «مجازات ٧۴ ضربه شلاق مهدی یراحی باقی ‌مانده که آزادی وثیقه ١۵ میلیارد تومانی منوط به اجرای آن است.»

تداوم صدور و اجرای مجازات شلاق در ایران در حالی است که امروزه در قریب به اتفاق همه کشورها صدور و اجرای مجازات‌های بدنی مانند شلاق سالهاست که منسوخ شده است. بنا بر قوانین بین المللی حقوق بشری به ویژه «کنوانسیون بین‌المللی منع شکنجه و دیگر رفتارها یا مجازات‌های بی‌رحمانه، غیر انسانی یا ترذیلی» اعمال مجازت‌های بدنی مانند شلاق مصداق بارز اعمال شکنجه محسوب شده و ممنوع است.

علیرغم گذشت ۳۰ سال از تصویب «کنوانسیون بین المللی منع شکنجه و دیگر رفتارها یا مجازات‌های بی‌رحمانه، غیرانسانی یا ترذیلی» توسط مجمع عمومی سازمان ملل، نظام جمهوری اسلامی ایران، همچنان از پذیرش این کنوانسیون و امضاء آن خودداری می‌کند.

این در حالی است که در حال حاضر بیش از ۹۲ درصد از کشورهای جهان به عضویت کنوانسیون جهانی منع شکنجه درآمده و موظف به اجرای مفاد آن هستند.

#مهدی_یراحی #شلاق #نه_به_جمهورى_اسلامى #شکنجه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

بیتا فیاضی، هنرمند شناخته شده حوزه تجسمی ایران، دوسالانه سرامیک ایران را روز دوشنبه بدون رعایت حجاب اجباری افتتاح کرد. اقدامی که با خشم خبرگزاری مهر روبرو شده و از آن به عنوان «هنجارشکنی و بی‌احترامی به قوانین رسمی کشور» یاد کرده است.

لازم به ذکر است، فریدون فربد یکی از خبرنگاران حوزه هنر، در استوری اینستاگرام خود نوشته است:
«روزگاری مدیر وقت فرهنگسرای نیاوران کار از دیوار پایین می‌آورد و می‌گفت ما به زن می‌گوییم گوشت»

#فرهنگسرای_نیاوران #بیتا_فیاضی #سرامیک #حجاب_اجباری #مقاومت_زندگیست #نافرمانی_مدنی #نه_به_پوشش_اجباری #نه_به_ححاب_اجباری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

زندان لاکان و آخرین سه‌شنبه‌ی ‌شهریورماه،

روایت زهره دادرس از لزوم همراهی با کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام 

«صدای گریه از فضای زیر هشت به گوش‌مان می‌رسد. فاطمه از پشت تلفن، خبر اعدام یکی از اقوام خود در استانی دیگر را شنیده است و نمی‌تواند جلوی گریه‌اش را بگیرد. از پشت میله‌ها، دست‌هایش را در دست می‌گیریم و برای او و خانواده‌اش طلب صبر داریم. او می‌داند که ما امروز در اعتصاب غذای #نه_به_اعدام  هستیم و این ابراز همدردی برایمان صرفاً عرض تسلیت نیست؛ اما می‌شود در چشمان پر از اشکش این پرسش‌ را خواند که چرا نتوانستیم از اعدام او جلوگیری کنیم و از کجا معلوم که خودش هم به این سرنوشت دچار نشود؟!

یک هفته گذشته است... در اولین سه‌شنبه مهر ماه، فاطمه هنوز سیاه‌پوش بود و اعتصاب غذای ما هم ساعت‌های اولیه خود را سپری می‌کرد که خبر اعدام جوانی دیگر و اینبار در گیلان ما را در بهت و غم فرو برد. می‌گویند او در یک نزاع دسته‌جمعی بر اساس اطلاعات اشتباه محکوم شده است. این جوان از اقوام یکی از  نگهبانان بود. او هم در همین ساعات اولیه صبح از ماجرا با خبر شده و سراسیمه زندان را ترک کرده بود.

شنیدن خبر دو اعدام به فاصله‌ی یک هفته، در روز سه‌شنبه و در زندان، شکلی متناقض از احساس استیصال و همزمان عزم و جدیت مضاعف بر ادامه دادن این همراهی با #کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام  وجودمان ایجاد کرده بود.

مدتی از خبر اعدام دوم نگذشته بود که از همشهری‌های آن فرد در زندان مطلع شدیم که پدر آن جوان نیز پس از اعدام فرزندش، دوام نیاورده و فوت کرده است. این خبر، به اندازه خبر اعدام برایمان تکان‌دهنده بود. مجریان آن حکم غیر انسانی را نمی‌دانم که آیا در برابر مرگ این پدر و عزای تازه به خود لرزیده‌اند یا نه؟!

در چند ماه اخیر، بارها در زندان از انتقال افراد به قرنطینه و اجرای احکامشان در زندان لاکان مطلع شدیم و به چشم خویش دیدیم که زندانیانی که زیر حکم اعدام هستند چطور با این اخبار، نگران و سراسیمه می‌شوند. نمی‌دانم این اجرای احکام است که سرعت بیشتری به خود گرفته یا همیشه همینطور بوده است و ما کمتر مطلع می‌شدیم. در این مدت پیگیر اخبار مربوط به صدور احکام اعدام‌ سیاسی نیز بوده‌ایم که بسیار نگران‌کننده است.

حالا برای پایان دادن به مجازات غیر‌انسانی اعدام و در اعتراض به اجرای آن، در زندان با هم همدل شده‌ایم، با همفکرانمان در دیگر زندان‌های کشور همراهیم و به خشونت‌پرهیز‌ترین شکل ممکن ایستادگی می‌کنیم.

#اعدام قتل حکومتی و مجازاتی غیرقابل بازگشت است که نه تنها در کاهش میزان وقوع جرم تاثیری نداشته، بلکه خود مصداقی از خشونت است و به افزایش کمیت و کیفیت جرم منجر شده است.»

⚪️ از صفحه‌ی اینستاگرام زهره دادرس، فعال حقوق زنان ساکن گیلان


#نه_به_اعدام #زهره_دادرس #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مادر جاویدنام عرفان رضایی این ویدیو و تصاویر را در استوری اینستاگرام خود منتشر کرد.

او روی آن‌ها نوشته:
«خاله این لوح و بغل کرده بود و داشت گریه می‌کرد خیلی کم اینجا میاد میگه نمی‌تونم نبودن عرفان و تحمل کنم خونه غم عجیبی داره، همه جای دیوار پراز عکس و خاطره تو هست، عرفان ما دیگه بدون تو فقط داریم جسممون و یدک می‌کشیم کاش هر چه زودتر دنیا به آخر برسه، کاش بیام پیشت و به آرامش برسم، روح و جانم خسته هست»

«عرفان من دلم گرفته امروز دلم گرفته، سعی کردم به روی خودم نیارم، اما نشد گاهی این غم اونقدر درد آوره که نمی‌تونم با خودم حملش کنم هنوز تو باورم نمی‌گنجه که چرا به چه جرمی حق زندگی رو ازت گرفتن دزد و لواط کار و زنا کار و هزار تا مجرم دیگه دارن زندگیشون و میکنن

فرشته‌ی معصوم من تمام اون روزهایی سخت یادم میاد ولی به خاطر وجود شیرین تو تحملش می‌کردم الان برای چی تحمل کنم»

«عرفان قشنگم من بمیرم برای عمر کوتاهت کاش اون شب کنارت بودم کاش اون دو تا گلوله می‌خورد به قلب من که تا ابد برای تو نسوزه که تا عمری حسرت نکشه قراره چند سال دیگه با این درد زندگی کنم قراره چند روز و چند ماه و چند سال دیگه این جسم و یدک بکشم، همش جلوی چشامی، میرم کوه همه‌ی مسافت و با منی ، می‌خوام بخوابم زل می‌زنم به سقف و تورو می‌بینم، می‌خوام غدا بخورم کنار میز به عکست خیره میشم، میخام لباس نو بپوشم به یاد تو می افتم که میگفتی مامان لباس پاییزی می‌خوام و من گفتم هنوز که پاییز نیومده که لباس پاییزی بیاد بازار پاییز که رسید به جای لباس نو کفن پوشت کردن

دیروز یکی می‌گفت نفرین کارساز نیست اما من نا امید نمی‌شم تا ابد لعن و نفرین می‌کنم، اگه تو خدا باور بودی همچین حرفی ازت بعید بود ولی کائنات ) انتقامش رو باید بگیره خدا و باور دروغی تو پیشکش خودت»


#عرفان_رضایی #علیه_فراموشی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

محمد عمرانی، هنرمند مردمی، با کلام دلنشینش در این ویدیو از ضرورت همبستگی در مبارزات مدنی به قصد رسیدن به نتیجه مطلوب سخن می‌گوید.

اعتصابات و نافرمانی‌های مدنی، در کنار اعتراضات خیابانی، راهکارهایی مؤثر برای به زانو درآوردن این رژیم ستمگر هستند.

فراتر از مطالبات صنفی، باید پشتیبان و حامی اعتراضات یکدیگر باشیم. تنها با همبستگی و اتحاد همه اقشار ملت ایران است که می‌توان به آرمان بزرگ‌تر، یعنی آزادی و رهایی ایران عزیز، دست یافت.

وقت آن رسیده است که با دستانی درهم‌تنیده و اراده‌ای استوار، مسیری نو به سوی آینده‌ای روشن بگشاییم.


#اعتصابات_سراسری #همبستگی #نه_به_جمهورى_اسلامى #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

«"دوسش داشتم خیلی"
یک عبارت و جمعاً سه کلمه...
مادر..... شما حق دارید، تا ابد حق دارید، فقط نمی‌دانم کسانی از حکومت که این یک دقیقه و پانزده ثانیه را دیده‌اند، اگر بی همه چیز بوده باشند، الان باید زنده باشند.
بیشتر جا ندارد نوشتن....
فیلم بسیار گویاست.
شرح درد یک ملت است.»

از اینستاگرام امیرسالار داوودی

این ویدیو را قبلا هم ما منتشر کرده‌ایم. اما هر بار می‌بینیم بیش‌تر دردی که جمهوری اسلامی به افشار زیادی از جامعه تحمیل کرده است را درک می‌کنیم. تحمیل جنگ هشت ساله با عراق (در پی مداخله در حکومت کشور همسایه و داستان صدور انقلاب) و عدم مدیریت درست آن (به خاطر اعدام و پاکسازی افسران با تجربه ارتش شاهنشاهی و جایگزین شدن افرادی کارنابلد مثل محسن رضایی‌ها در مدیریت نظامی مملکت)، تحلیل توان کشور (به خاطر تحریم‌های ناشی از تسخیر سفارت آمریکا توسط انقلابیون و بلوکه شدن خریدهای نظامی حکومت محمدرضا شاه) کشور را در وضعیتی قرار داد که جوان‌های بسیاری را از دست دادیم و خسارات جبران‌ناپذیری دیدیم و هنوز هیچکس بابت آن پاسخگو نیست.

جمهوری اسلامی باید برود و ما دادخواه همه جان‌هایی هستیم که از فاجعه سینما رکس، اعدام‌ها، جنگ، سرکوب‌های اعتراضات، ساقط کردن هواپیمای اوکراینی و کرونا و ... از مردم ما ستانده شد.

#دادخواهی #مادران_دادخواه #نه_به_جمهورى_اسلامى #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

بخش‌های از فیلم مستند خواب ابریشم، ساخته خانم ناهید رضایی

این مستند، در سال ۱۳۸۱ ساخته شده است. خانم ناهید رضایی، سه سال پیش این ویدیو را در یوتیوب منتشر کرده و نوشته است:

«این فیلم را درست بیست سال پیش درباره دختران جوان دبیرستانی ساختم. به مدرسه‌ای که در آن درس خوانده بودم رفتم و از دختران جوان پرسیدم چه خواسته‌هایی دارند، آرزوهایشان چیست و چه تصوری از خودشان در بیست سال بعد دارند.
امروز که بعد از بیست سال دوباره صدای دختران سرزمینم را می‌شنوم که طلب زندگی و آزادی می‌کنند و جهانی را با خود هم‌صدا کرده‌اند، فکر می‌کنم این انباشت مطالبات و خواسته‌ها نه فقط متعلق به دختران این نسل یا بیست سال قبل، بلکه متعلق به مادرها، مادربزرگ‌ها و نسل‌های گذشته این سرزمین هم هست.

آنچه اما مسلم است، جسارت روزافزون زنان و دختران ما در طی این سال‌هاست. زنانی که به تدریج، و در مواجهه با جهان گسترده‌ای که از طریق فضاهای مجازی برایشان باز شد، دیگر محدودیت‌های اعمال‌شده بر خودشان را تاب نیاوردند و کم‌کم شروع به ابراز وجود کردند.
جسارت و توان آن‌ها در بیان خواسته‌هایشان، حتی در بیست سال پیش، شگفت‌انگیز است.

آن‌ها فقط جسور نیستند، بلکه به شرایطشان آگاه هستند و تحلیل‌های درخشانی درباره مسائل سیاسی، اجتماعی و فلسفی دارند.
دختران آن فیلم، مادرهای این نسل مبارز و پرشوری هستند که برای رسیدن به آرزوهایشان، جنبش امروز ایران را سردمداری می‌کنند.

در پایان آن فیلم نوشته بودم: «با آرزوی شادی برای دانش‌آموزان بیست سال بعد.»
امروز، بیش از همیشه، امید دارم زنان و دختران سرزمینم را شاد ببینم.

فیلم کامل را در یوتیوب ببینید:
https://youtu.be/2A4zZYdzHB0?feature=shared


مرتبط:
دانش‌آموزان و عوارض نظام آموزشی ایدئولوژیک
https://tavaana.org/live_ies/

دوره آموزشی دموکراسی در کلاس درس
https://tavaana.org/democratization-of-classes/

دوره آموزشی حمایت از آموزش لیبرال در ایران
https://tavaana.org/advocating-liberal-education-for-iran/

دموکراسی در آموزش
https://tavaana.org/democracy-in-education/

#نظام_آموزشی #آموزش_ایدئولوژیک #زن_زندگی_آزادی #فرزندان_ایران #دختران_ایران #نه_به_جمهورى_اسلامى #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

انقلاب ۵۷ یکی از تلخ‌ترین و سرنوشت‌سازترین وقایع تاریخ معاصر ایران بود که مسیری تاریک و بی‌ثباتی را برای مردم این سرزمین رقم زد. انقلابی که در لفظ با شعارهایی چون آزادی، عدالت و برابری آغاز شد، اما نتیجه‌اش سرکوب، اختناق و تبعیض شد. شورشی که آینده ایران را نه تنها به پیش نبرد، بلکه به گذشته‌ای پر از تعصب و استبداد بازگرداند. هرچه زمان جلو می‌رود و بیشتر می‌خوانیم و به نظریات انقلابیون رجوع می‌کنیم می‌بینیم که گروه‌های دخیل در انقلاب باوری به آزادی‌های فردی و سیاسی به معنایی که در کشورهای غربی متداول است، نداشته‌اند و بیشتر الگوی کشورهای اروپای شرقی مد نظرشان بود.

امروز، نسل جوان ایران با نگاه به تاریخ، اشتباهات آن دوران را به‌خوبی درک کرده‌اند. آنها می‌دانند که چه بهای سنگینی برای تصمیمات نادرست و احساساتی آن زمان پرداخته شده است. این نسل، آگاه‌تر، جسورتر و با امید به بازسازی ایران، در تلاش‌اند تا آن اشتباه بزرگ را جبران کنند. نسل نیکا و ساریناها، برای یک زندگی معمولی که ۴۶ سال است از ایرانیان دریغ شده است، می‌جنگند، برای حقوق اولیه و انسانی.

جوانان ایران امروز برای آزادی و عدالت واقعی، بهایی سنگین می‌پردازند. آنها در خیابان‌ها، زندان‌ها و حتی در زندگی روزمره خود، مقاومت می‌کنند تا آینده‌ای بهتر برای کشورشان بسازند. این نسل، دیگر اسیر شعارهای پوچ و وعده‌های بی‌اساس نمی‌شود. آن‌ها می‌دانند که ایران شایسته حکومتی است که به حقوق انسانی احترام بگذارد و آزادی را برای همه تضمین کند.

آنچه این روزها در مبارزات نسل جوان دیده می‌شود، اراده‌ای قوی برای جبران گذشته و ساختن آینده‌ای روشن است. آنها با وجود سرکوب، زندان، شکنجه و تهدید، ایستاده‌اند و نشان داده‌اند که اشتباهات گذشته را تکرار نخواهند کرد. این نسل، حامل امید و نماد بازگشت به مسیری است که ایران را به شکوه و اقتدار واقعی‌اش بازگرداند. با حرکتی رو به حلو، درس‌گیری از خطاهای گذشتگان و ساختن ایران بر بنیان اندیشه‌های مدرن و مترقی و متکی بر توسعه‌ای متوازن و پایدار،

با همبستگی و مقاومت، ایران را پس می‌گیریم.
ویدیو ارسالی مخاطبان توانا


#نه_به_جمهوری_اسلامی #برای_آزادی #برای_یک_زندگی_معمولی #زندگی_نرمال #زن_زندگی_آزادی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

امروز را «روز رشت» نام‌گذاری کرده‌اند.
۱۲ دی‌ماه، به‌عنوان یک مناسبت تاریخی و فرهنگی، هر سال به عنوان «روز رشت» گرامی داشته می‌شود.
هیچ می‌دانید چرا به شهر رشت «شهر اولین‌ها» می‌گویند؟
شهر رشت در جریان انقلاب‌ها و اعتراض‌های مردمی هماره پیش‌تاز بوده است.
رشت زیبا را ببینید.
ویدئو از محمد مهیمنی

#یاری_مدنی_توانا
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#زن_زندگی_آزادی
#روز_رشت
@Tavaana_TavaanaTech

بیست و پنجمین دی‌ماه (کریسمس) در زندان

کریسمسی خونین با قریب به ۲۵ اعدام (در ۲۵ دسامبر)

سعید ماسوری، یکی از قدیمی‌ترین زندانی‌های سیاسی محبوس در زندان قزلحصار، که ۲۵ سال بدون حتی یک ساعت مرخصی زندانی است، در بیست و پنجمین سال نوی میلادی در زندان، نامه‌ای به شرح زیر نوشت:

این بیست و پنجمین دی‌ماه (و کریسمس) است که در زندان هستم. نمی‌دانم این چشم‌ها چه چیزهای دیگری را باید ببینند و این قلب چه سنگینی‌ها و خون‌دل‌هایی را باید تحمل کند. از زمانی که خودم محکوم به اعدام و در انفرادی بودم و هر ملاقات را ملاقات آخر و هر "صدای باز و بسته شدن درب" را ناقوس مرگ می‌دانستم (و با وجود گذشت ۲۵ سال هنوز هم هر صدای در و مشابه آن به دلیل "شرطی-روانی" با همان احساس همراه است) تا زمانی که اعدام‌های تک‌تک دوستان و عزیزان را از نزدیک احساس کردم، دیگر نمی‌دانم چه میزان دیگر را باید ببینم و تحمل کنم.

از غیبت و بردن هم‌سلولی‌ها (حجت زمانی، مجید کاووسی، فرزاد کمانگر، علی صارمی، عبدالرضا رجبی، افشین آسانلو، منصور رادپور، شاهرخ زمانی، لقمان و زانیار مرادی، علی حیدریان و و و...) تا هم‌بندیان دوست‌داشتنی و عاشقی چون محسن دکمه‌چی، جعفر کاظمی، محمد آقایی، غلامرضا خسروی، حامد احمدی، شهرام احمدی، قاسم آبسه، آسو، ایوب، فرهاد سلیمی، انور، خسرو، محسن شکاری، محمد قبادلو... تا شنیدن فریادها و ضجه‌های خانواده‌های آنان...

واقعاً نمی‌دانم... هنوز نمی‌دانم چطور بعد از آن نقاشی کودکانه مهنا، دختر شش‌ساله، که نقاشی خودش و مادرش را کنار چوبه‌دار "بابا" در جلوی درب زندان گوهردشت کشیده بود، زمانی که در انتظار آخرین دیدار و بوسیدن صورت پدرش (در هنگام تحویل پیکر او) بود، تحمل کردم و هنوز قلبم از این تپش‌های گزنده و دردآور باز نایستاده...!

شاید در این ۲۵ سال چنان در غرقاب جنایات این حاکمیت جانی غرق شده‌ام که "این همه" دیگر تنها قطره‌ای از دریای جنایات این شرالاشقیاء بوده و اگر زمانی هر چند هفته و ماه با اعدام مواجه بودیم، اکنون به‌صورت متوسط هر ۴ ساعت یک اعدام را شاهدیم. تنها طی همین ایام کریسمس قریب به ۲۵ بی‌گناه را اعدام کردند؛ یعنی تقریباً هر ۲.۵ ساعت یک اعدام!

این نامه را این‌بار نه خطاب به مردم میهنم (که هرچه در وسعشان است انجام می‌دهند)، بلکه خطاب به همه وجدان‌های بیدار در نهادهای بین‌المللی حقوق بشر، به‌ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل (کمیساریای عالی)، گزارشگران، خصوصاً گزارشگر ویژه، خانم مای ساتو، و همه شخصیت‌های تأثیرگذار: جناب دبیرکل سازمان ملل آقای آنتونیو گوترش، رئیس کمیسیون اروپا (خانم فون در لاین)، رئیس پارلمان اروپا (خانم روبرتا متسولا) می‌نویسم و از آنها مصرانه می‌خواهم که به‌جز اظهار نگرانی و یا محکوم کردن اعدام‌ها، برای ممانعت از این اعدام‌ها، دست به اقدامات جدی‌تری بزنند.

شمار اعدام‌ها را تنها اعداد تصور نکنند، که این جان انسان‌هاست که روزانه پرپر می‌شود. کمترین کار در این رابطه مقید کردن این "حکومت اعدام" به موازین انسانی و حقوق بشری است؛ با منوط کردن مراودات دیپلماتیک و سیاسی به متوقف کردن این ماشین کشتار، تا شاید کشتار متوقف شود. حتی در صورت لزوم، ارجاع این پرونده نقض حقوق بشر به شورای امنیت...!

هر ساعت و روز تعلل در این امر به قیمت اعدام‌های باز هم بیشتر و بیشتر تمام می‌شود، و البته خون‌هایی که از پیکر مردم ایران ریخته می‌شود. شاید اگر پیش‌تر اقدامات مؤثری انجام می‌شد، امروز حتی خانم چچیلیا سالا، خبرنگار ایتالیایی، هم این‌گونه قربانی سیاست‌های گروگان‌گیری نمی‌شد (آن‌هم در ایام کریسمس!).

رونوشت به:
⭕ دبیرکل سازمان ملل آقای آنتونیو گوترش
⭕ رئیس کمیسیون اروپا خانم اورزولا فون در لاین
⭕ رئیس پارلمان اروپا خانم روبرتا متسولا
⭕ گزارشگر ویژه ایران خانم مای ساتو

زندانی سیاسی سعید ماسوری، از اعضای #کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

درباره سعید ماسوری، این مطالب را ببینید:
از پشت میله‌های زندان، سعید ماسوری
https://tavaana.org/from-prison-2-saeed-masoori/

روایت یک پرونده، سعید ماسوری
https://tavaana.org/clubhouse_case_saeidmasouri/

#سعید_ماسوری #بیانیه #نه_به_اعدام #نه_به_جمهوری_اسلامی #حقوق_بشر #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

محمد داوری و نقض آشکار قوانین جمهوری اسلامی در صدور حکم

محمد داوری، زندانی سیاسی، از تاریخ ۱۴۰۳/۱۰/۰۲ تاکنون از زندان عادل‌آباد شیراز به بازداشتگاه پلاک ۱۰۰ اطلاعات شیراز منتقل شده است. دلیل این انتقال همچنان نامشخص است.

لازم به ذکر است، در پرونده محمد داوری و رایی که دادگاه علیه او صادر کرده است، موارد آشکاری از نقض قوانین مشاهده می‌شود، که نشان از وجود اراده‌ای ورای قانون برای آزار زندانیان سیاسی دارد.

مطابق قوانین جمهوری اسلامی، در صورتی که دادگاه مجازات حبس را بیش از حداقل مجازات مقرر در قانون تعیین کند، می‌بایست جهات قانونی و علت صدور حکم به بیش از حداقل مجازات را ذکر کند. در غیر این صورت، این اقدام موجب مجازات انتظامی درجه چهار برای قاضی خواهد بود.

با این حال، قضات تحت تأثیر و فشار ضابطین، احکامی ناعادلانه و ظالمانه صادر می‌کنند و حتی قوانین مصوب جمهوری اسلامی را نقض می‌کنند. آنان گاه بیش از سقف مجازات مقرر در قانون، حکم صادر می‌کنند، بدون آنکه جهات موجهی برای این اقدام وجود داشته باشد.

در پرونده محمد داوری:

بابت اتهام «توهین به خامنه‌ای» مجازات قانونی از ۶ ماه تا ۲ سال حبس است، اما دادگاه بدوی او را به ۳ سال حبس، ۲ سال تبعید، ۲ سال منع خروج از کشور، ۲ سال محرومیت از خدمات اجتماعی و ۲ سال منع فعالیت در فضای مجازی محکوم کرده است.

همچنین در خصوص اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» با وجود آنکه مجازات قانونی از ۳ ماه تا ۱ سال حبس است، اما محمد داوری به ۱ سال و ۶ ماه حبس محکوم شده است.

این حکم غیرقانونی و ظالمانه، آشکارا نشان‌دهنده عدم استقلال قضات جمهوری اسلامی است. محمد داوری که به مشروعیت قضات و دادگاه‌های جمهوری اسلامی باور ندارد، حتی به این رأی اعتراض نکرده است.

او از اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۳، بدون حتی یک ساعت مرخصی، دوران حبس ۳ ساله خود را در زندان عادل‌آباد شیراز می‌گذراند.

روند این پرونده نه‌تنها نقض قوانین داخلی جمهوری اسلامی است، بلکه بار دیگر نشان‌دهنده فشارهای سیستماتیک و سرکوب آزادی بیان در ایران است.

#محمد_داوری #شیراز #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech